ننوشتن انگار که راهی ست

Jozve safahate morede alagheye man boodi. Merci ke neveshtehayat ra ta emrooz taghsim kardi dooste nashenakhte.

ham esme khobam, delam bara neveshtehat tang mishe, omidvaram ke javabe soalateto peyda koni! :) har ja ke hasi har kari ke mikoni goodluck :)

من دلم برات تنگ میشه.

حیف ... تو جزو وبلاگنویس‌های مورد علاقه من بودی همیشه...
خصوصا که آدم ویژوالی هستی و آدمهای ویژوالی که از این خاصیتشون و نگرششون به همه چی می‌نویسند تعدادشون توی وبلاگهای فارسی خیلی کمه...
:-(

حیف ... تو جزو وبلاگنویس‌های مورد علاقه من بودی همیشه...
خصوصا که آدم ویژوالی هستی و آدمهای ویژوالی که از این خاصیتشون و نگرششون به همه چی می‌نویسند تعدادشون توی وبلاگهای فارسی خیلی کمه...
:-(

motoasefam ke tasmim be raftan gereftid.baraye khodam motoasefam ke az neveshtehay sadeghane va motafaveti mahroom misham.
har ja ke hastid shad bashi

امیدوارم دلیل خوبی برای برگشتن پیدا کنی.
من هم مثل تو خیلی وقت ه درگیر این فکرها هستم اما هنوز اراده اش رو ندارم که ول کنم یه دلیل دیگه هم دارم. برای من حالا دلیل دیگه ای جز نوشتن هست و اون حفظ رابطه ام با دوستانی هست که اینجا پیدا کردم.
سارا جانم به هر حال تو جزو کسانی هستی که دلم نمیخواد شاهد بسته شدن وبلاگشون باشم.

مرداویز نجفی ؟ خواهرش دوست قدیمی منه راستی ! از دبیرستان . بی ربطه ولی برام جالب بود چون دقیقا قبل از اینکه بیام تو اینترنت بهش زنگ زدم روی پیامگیرش تبریک تولد گذاشتم . مرداویز نه ها ! خواهرش ..

حالا واقعا داری می ری دوباره . خب ما دلمون دوباره برات تنگ می شه که !!!

من هم اميدوارم پاسخ همه سوالاتت رو بگيري و برگردي گرچه خودم هم مدت مديدي است كه نمينويسم اما ميخواهم بدوني صفحه وبلاگت هميشه پر بوده از اطلاعات آموزنده از جاهاي مختلفي كه بودي و تصاوير جالب و من هميشه ازش لذت بردم و خيلي وقتها صحبت نوشته‌هات تو خونه ما بوده بهر حال اميدوارم در هر كجاي اين كره خاكي كه هستي موفق و پيروز باشي

حرف ها و دلايلت قابل دركه. من هم گاهي دلزده مي‌شم اما هنوز نه انقدر كه به نتيجه‌ي تو برسم! اما ژرفا جان فراموش نكن وبلاگ به هر حال يه جور سرگرميه. هم نوشتنش و هم خوندنش. انقدرها هم جدي نيست بابام جان ;) اميدوارم وقتي به خودت ثابت كردي برگردي و باز هم بنويسي!

خیلی حیف.وبلاگ تو از وبلاگ هایی بود که من هم ازش چیز یاد میگرفتم و هم انرژی .کاش خیلی زود خیلی دلیل های خوبی برای نوشتن پیدا کنی.پاینده و امیدوار باشی

واسه من اینجا خیلی تک بود.

امیدوارم زودتر جواب سوالهات رو پیدا کنی و برگردی. نمیدونم چرا وبلاگهای مورد علاقه من هم یکی یکی دچار مشکلات فلسفی میشن در نتیجه درشون تخته میشه! هیچوقت دلم نیومد لینک هاشون رو پاک کنم به این امید که یه روز بیام ببینم پینگ شدند. امیدوارم که زود برگردی. من نوشته هات رو خیلی دوست داشتم. موفق باشی

ميخواستم پيغامي نذارم اما براي دوستي كه هر روز بهش سر ميزنم بر خود واجب دونستم كه بگم :دلم براتون خيلي تنگ ميشه و صدافسوس ، اما خوب شايد بايد اينطور بشه ، هرجا كه هستيد براتون ارزوي موفقيت و سرافرازي دارم و من باز طبق قبل به اين وبلاگ سر ميزنم و بدونيد بي صبرانه منتظر برگشتتون هستم..

حتی اگر تنها دلیل نوشتن همین باشه که دوستان نادیده ای از سراسر دنیا روزی یک بار در این خونه رو میزنند و دست خالی نمیرن ، میشه بازم نوشت . خیلی میفهمم که چی میگی و چه احساسی داری . تا اینجاش هم واقعا خیلی خوب دوام آوردی . تغییراتتو میشه تو این صفحات دید . چند بار تا به حال تصمیم گرفتی که ننویسی اما خوشبختانه همیشه تونستی به جای ننوشتن ، نوشته هاتو کنترل کنی و ادامه بدی . مگر نه اینکه ما کلا تو فضایی بزرگ شده ایم که همیشه مجبور بودیم همه چیزمون رو سخت کنترل کنیم ؟ وبلاگ فارسی هم از همان دسته ست .
خوش و خرم باشی .

من دلم برات تنگ میشه :(

من خودم به شخصه خیلی دوست دام که بنویسی از طرفی خودم هم چون به همین سوالهای تو رسیدم و بنا به دلایل دیگر خیلی دیگه وقتی برای اینترنت نمی ذارم و در کل خیلی محدود شده شاید به هفته ای یکبار هم نرسه برای همین هم می فهمم که ممکنه دیگه خیلی کم بنویسی یا حتی بخوای یه مدت ننویسی
به نظر من علت عدم نیاز به ننوشتن اینه که دیگه مشکل مشترکی وجود نداره که بشه راجع بهش نوشت. شاید خود سکوت بهتر از نوشتن باشه
نمی دونم

حرفهات رو کاملاً درک میکنم ولی دلم گرفت سارا

سلام

اگه يادت باشه يه باره ديگه هم تازگيها تو وبلاگت از رفتن و ننوشتن گفته بودی.
اون بار هم من نوشتن قلم و کاغذی رو پيشنهاد دادم. حالا هم همونو ميگم.
به هر حال ، مثل همه خيلی چيزها ازتون ياد گرفتم و دوست داشتم که باز هم ياد بگيرم.
ولی نويسنده بايد اول با خودش کنار بياد تا بتونه با خوانندهاش ارتباط برقرار کنه.
بهترينها رو براتون ارزو ميکنم.
هميشه شاد باشی و پايدار

انوشه

خب حالا تکليف ما چيه مه شما هم ميشي جزو همون "وبلاگ های مورد علاقه ام خیلی کم به روز می شوند"؟؟؟؟
اميدوارم به زودي جواب سوالاتت رو پبدا کني و برگردي

Gham angizeh kheili zyad-:( Lotfan ye rahi peyda kon barash.....to mitooni....

Man delam kheili barat tang misheh

کاش که بازم برامون بنویسی.ما به این صفحه عادت کردیم

خب معلومه که دلمون برا نوشته هات و خودت تنگ می شه. ولی یه مدتی , هر چند زیاد, هم مرخصی دادن فکر بدی نیست. دقیقن همونجور که نوشتی خیلیها همین افکارو دارن. یه مدت بدون دغدغه -ی وبلاگی باشی شاید با دست پر هم برگشتی . هم ؟
:)

سلام همیشه زیبا مینویسید.کاش بازهم به نوشتنتان ادامه دهید.

نه تورو خدا نرو اگه شما بری کی دیگه باید چرت و پرت بنویسه لطفاً مارو از علم و فضیلت خودت محروم نکن !

من با متنوع بودنت کلی حال می کردم.
خوب باشی. :)

mamnoon ke in modat neveshti va ejazeh dadi bakhshi az negah va roohat ra bekhanim.
Mamnoon va good luck.

hamishe az khodane matalebet lezat mobordam
lotfan dostaneto dar jaryan movafaghiyathat bezar
shad bashi

چرا جديدا همه هي ميان خداحافظي ميكنن؟
تو براي دل خودت مي نويسي و اونايي كه باهات نزديكي فكري دارن هم نوشته هاتو مي خونن. چرا يهو دلزده شدي و ناراحت؟ چرا مي خواهي خودسانسوري كني ؟ تو كه تو ايران نيستي كه براي نفس كشيدن هم بايد اجازه بگيري. راحت باش دخترك و دوستهايت را ترك نكن

ژرفای عزیز، کامنت قبلی که برات گذاشتم بیشتر سوال بود تا برخوردن. داشتم می پرسیدم که آیا چیز خاصی می بینی که اینطور آشفته میشی؟ فکر کنم کمی هم حساستری . البته شاید اگه من هم زمان طولانی تو این فضای مجازی باشم و بنویسم تجربه بیشتری کسب کنم. من این وبلاگ جدید تو رو دوست داشتم. یک وبلاگ هم داشتی که میز ناهارخوری یا یه چیزی تو این مایه ها بود. گمش کردم!

يعني تموم ؟

:(

این ملت جان برکف را از افاضات خود محروم نکن . خواهش میکنیم تمنا داریم حالا دیگه از غصه شب رو با چشم بسته میخوابم

منتظر برگشتت هستم. حتی اگر بخوای دیر به دیر آپ کنی.
این وبلاگ برای من پر از انرژی و خلاقیت هست

سلام . خیلی خوشحالم از این تصمیمت . واقعا بهش نیاز بود . کار خوبی کردی . زیاد غصه نخور . وبلاگ تو اینترنت زیاده . اینجا آدمش می میره دو روز بیشتر یادشون نیست . حالا وبلاگ زپرتی که جای خود داره . اما واقعا از این تصمیمت خوشحال شدم .

با مانی موافقم این طور آبریزگاهها در وبلاگستان زیاد است . خوش باش

گاهی نوشتن بد جوری آزار دهنده ست! میفهمم.
فقط اینکه اون روزی که برای اولین بار موقع سرچ یه مطلب درسی پیدات کردم و فهمیدم که یه طراح صنعتی هستی کلی ذوق مرگ شدم! اینجا رو خیلی دوست داشتم. ولی به هر حال نوشتن دلیل میخواهد!
امیدوارم همیشه در شادی و آرامش باشی!

سلام من دوست دارم بدونم مومنت یعنی چی ؟ مومنت مومنت !! شازده

ضمنا عجب وبلاگ با قدمتی دارید !! 7 تا 8 سالشه مبارک باشه اگر دوست داشته باشید با هم تبادل لینک کنیم

به پاره پاره ای دیگر چنگ زدم
دوازدهمین پاره پاره
قدمی برنجانید و بس
کلک را درود