« بادبادک باز | Main | »

گنده ی توخالی

از تونل های زندگی باید رد شد. هر چقدر تاریک و طولانی و ناامید کننده باشن باز هم باید رفت تا آخر. باید گذر کرد.اون نور قد سر سوزن ته تونل خیلی وقتها می تونه یه دروغ گنده باشه فقط. گاهی هم روشنایی ه و هوای تازه. ولی اگه تا تهش نری نمی تونی بفهمی اون همه وقت به چی چشم دوخته بودی. من یکی از این تونل ها رو رد کردم. خیلی سخت بود ولی تا تهش رفتم. اون نور گنده دروغی بود. چیزی نبود که فکر می کردم باید باشه. این بیرون تونل هم بگی نگی تاریک ه ولی الان دارم هوای تازه نفس می کشم. چیزی به طلوع نمونده انگار.

الان چیزی که لازم دارم یه شروع تازه است همراه با آرامش خیال. یه عالمه خنده های از ته دل و شکلات تلخ. کتاب های دوست داشتنی و گرمای پتو. هر چی که من رو تبدیل کنه به همون آدم قبلی. هر چی که غمگینم کنه یا عصبانی یا وقتم رو بگیره الکی از همین الان تعطیله.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !