« پیش بینی های بیل گیتس | Main | من ِ بی قرار »

زوجه ی ضعیفه ی متعلقه

قرارداد کاری ام تمام شد. خیال هم نداشتم دائمش کنم چون ماهیت کارش چیزی نیست که برای طولانی مدت بتواند راضی ام کند. ولی به عنوان کار موقت تجربه ی خیلی خوبی بود. داشتم نقشه می کشیدم که بین این دنبال کار گشتن ها و رزومه و پورتفولیو فرستادن ها یک هفته ای بروم تهران که این برف سنگین و بسته شدن فرودگاه برنامه هایم را به هم ریخت. اصلا حال و حوصله ی هفت ساعت منتظر ماندن در فرودگاه برای سوار شدن به هواپیما را ندارم.

به نظرم این شروط ضمن عقد و حق و حقوق زوجه ! که ما گرفتیمش وقتی پای عمل می رسد اندازه ی کشک هم ارزش ندارند. وقتی قرار شد به جای تمدید، یک باره گذرنامه ام را تعویض کنم خواستم که محل اقامتم در گذرنامه را هم تغییر بدهم. معلوم شد که لازم است همسرم یک فرمی را امضا کند و به من اجازه بدهد که محل اقامتم را عوض کنم. اصلا هم مهم نیست که در عقدنامه حق انتخاب محل زندگی با من است یا همان اولش پدر یا همسر اجازه داده که اصلا من توانسته ام گذرنامه بگیرم. فکر می کنید من بعد از چند ساعت معطلی در کنسولگری حاضر بودم بروم عقدنامه بیاورم و با آقای کارمند در رابطه با حقوقم چک و چانه بزنم ؟ خیر ! شکر خدا همسرم همراهم بود و امضا کرد و خلاص شدیم.

آقای کارمند سفارت یک نگاهی به ویزای من می اندازد و می گوید "این چه نوع ویزاییه ؟" توضیح می دهم که اسمش فلان است و مدتش بهمان و قابلیت تمدیدش این و آن. می پرسد "نه. یعنی چه مدل ویزاییه ؟ از طریق شوهرتون اومدین اینجا خانوم؟". نمی دانم، شاید اکثر خانم های مراجع از طریق شوهر یا پدرشان آمده اند اینجا که اولین گزینه ای که به ذهن کارمند سفارت می رسد، این است. به هر حال توضیح می دهم که "خیر ! از طریق خودم اومدم و این هم ویزای مهاجرت ه". برای اولین بار در طول مکالمه سرش را بلند می کند و به من نگاه می کند و با تعجب می پرسد " مگه انگلیس مهاجرت هم میده؟ شرایطش چیه؟" . من هنوز دارم فکر می کنم تا حالا شده در همین کنسولگری و در سوال اول از مردی بپرسند "از طریق خانم تون مهاجرت گرفتین آقا ؟"

این آقایی که کار ما را انجام داد یک آقای مسن ِ مودب و محترمی بود و خیلی هم کمک مان کرد. ولی بعد از مدت ها من داشتم با یک آقایی حرف می زدم و او به همسرم نگاه می کرد جای اینکه به من نگاه کند.

این کلیشه های زن و مرد مختص ایران نیست. بارها پیش آمده که رفته ایم خرید و فروشنده به نحوی شوخی کرده با این مضمون که "شوهر بیچاره آمده برای همسرش خرج کند". انگار این تصور که مرد کار می کند و زن خرج، قرار نیست دست از سرمان بردارد. انگار قرار نیست جا بیفتد که هر دو نفر کار می کنند و هر دو با هم خرج.

پ.ن: مطلب امروز من و فرناز در یک مایه از آب درآمده :) وسط میدان جنگ را که خواندم یاد یک کلیشه ی دیگر افتادم. همسرم و هم کلاسی هایش معمولا به گروه های چهار پنج نفری تقسیم می شدند و می رفتند رستوران برای ناهار. گروه معمولشان سه خانم بود و دو تا آقا که هر سه تا خانم کریت کارت Gold دارند و هر دو تا آقا کردیت کارت معمولی. بارها برای شان پیش آمده که بعد از پرداخت سهم شان - هر کس با کارت خودش - صندوقچی کارت Gold را برمی گردانده به همسر من یا آن یکی آقا و کارت های معمولی را به خانم ها !

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !