انگار یکی اومده فکرای منو خونده و اونا رو یه جایی نوشته. چقدر من تاریخ ها رو جا به جا کردم ببینم تو هواظیمایی امارات برای تهران جا گیر میاد یا نه. چقدر دلم برای حرف زدن با مامان و کل کل با بابا تنگ شده بود. مثل سگ به تمام کسایی که تعطیلات رو رفتن خونه حسودی میکنم.... ممنون از این مطلب. فکر میکنم به خاطر حس و حال کریسمس باشه و تمام کادو خریدن ها و دور هم جمع شدن های بقیه.

آدم همیشه اون شرایطی رو که نداره دلش می خواد :(

سلام دوست عزیز
با وجود اینکه هنوز از ایران خارج نشدم و به خانواده دسترسی دارم کامل درکت میکنم. میدونی خارج از ایران از خیلی جهات باعث پیشرفته اما همین دوریش از خانواده باعث غم بعضی اوقات. اما به هر حال کریسمس مبارک باشه و امیدوارم بزودی شرایطی پیش بیاد که مامان اینا رو ببینی.

کم نیستند کسانی که همین حس تو رو دارند. یکیش خود من! باز حد اقل تو توی لندن کسی رو داری که باهاش حرف بزنی و شام و ناهارت رو در کنارش باشی! من چی بگم که تنها تو این شهر مه گرفته نهارم رو باید پای کامپبوتر و تلویزیون بخورم؟!! به هر حال امیدوارم بلیت گیر بیاری و جای ما رو هم تو شهر کتاب خالی کنی. شاد باشی،امیر

آخی! نگو این جوری! غصه دار شدم برات!

من چون معمولا اینجا را میخونم، الان این سایت را که دیدم یاد اینجا افتادم، خوب بود
http://www.max-longin.com/

من برات آرزو میکنم که مامان و بابا و برادرها همگی بیاندپیش شما. اگه شد اون خوشگل برفی پشمالو رو هم بیارند که دیگه همه چی تکمیل باشه.

سارا خانم سال نو و کریسمس تون مبارک باشه.

man pishe xanevade hastam vali delam mesle sag tang shode bara aqamun! to ke aqatun pishete!! :(

حست را می فهمم سارا جان عزیزم...من الان پیش بابا مامان و برادرم هستم و انقدر حالم خوب هست که باورم نمیشه! چه سر نابی در این بودن با خانواده هست که انقدر شادی و آرامش می دهد را نمی دانم! بوسسسس

سارا خانم سال نو مبارک. نمیدونم چی بگم. کاری که نمیتونم واسه تنهایی شما بکنم.خدا کنه تعطیلات بهت خوش بگذره.

مممممم
آره می فهمم چی میگی
سخته

یلدای امسال چله بزرگه ی تنهاییم بود...
تنها تر از همیشه...
پای رایانه ....
دستانم روی صفحه کی بورد...
نگاهم به مانیتور...
حالا که دارم به فلسفه یلدا بیشتر فکر میکنم میفهمم تا چه حد تنهایم...
اینجا الان همه خوابند...
پدر...نامادری...نابرادری کوچکم....و من در تنهایی خود مثل همیشه بیصدا اشک میریزم....یلدای امثال تنها بودم.
از نه سالگی تنهام....
مادرم وقتی می رفت من و خواهرم را جا گذاشت...
یکسال بعد پشیمان شد...
برگشت ...
او را هم برد با خودش پیش فرشته ها...
آبجی شقایق هر وقت میاد تو رویاهام ...
میگه اینجا خیلی خوش میگذره....
جات اینجا خیلی خالیه...
و همچنان بغضی خاموش سراسر وجودم را گرفته....
بیصدا اشک میریزم...
برایم دعا کنید....

خوب یه کاری می کردی سارا
البته مسلمه که بلیطی پیدا نمیشه

گلگل حانوم تلفن بزن باهاشون حرف بزن . به عکساشون نگاه کن . . . به این فکر کن که خدا رو شکر حالشون خوبه و سرحالن حتی اگه از هم دور باشین .سخته میدونم. . . . . .

سلام سارا جونم؛ امیدوارم زود زود بتونی بری خانواده ت رو ببینی؛ با دل راحت و بدون دردسر البته... من آخرین شبه ایرانم و دلم می خواد یک هفته دیگه لااقل اینجا میشد بمونم... همیشه زمان کمه انگار اینجا...

سارا جون برات یه ایمیل فرستادم. گفتم اینجا هم خبر بدم اگر مرتب چک نمیکنی.

depthblog@gmail

I sent to this one.

سارا جونم....اگه دلت برا دود و دم و هوای آلوده و ترافیک سنگین تنگ شده پاشو بیا و الا بعضی از اینهایی رو که گفتی میشه تلفنی به انجام رسوند عزیزم....مراقب خودت باش