همه جور آدمي همه جا پيدا مي‌شود!

من از صبح كمين كرده بودم توي گوگل ريدر. به محض اينكه شما يه پست جديد مي‌ذاشتين زود شكارش مي‌كردم. الان كه گفتين اين آخريشه، يه مقدار سرخورده شدم

من هفت ساله که انگليس هستم، تو کل اين مدت شايد يکی دو بار با خانوادم تماس داشتم، اونم اونا باهام تماس گرفتن
من کاری ايران ندارم.همين جمله کافی بود که تکليف ادامه رابطه رو معلوم کنه.
چند وقت بعد خبر رسيد جناب تشريف بردن سفارت پاسپورت ايرانی بگيرن که برن ايران، آخه پناهنده تشريف داشتن
اين البته ايرادی نداره، هر کسی شرايطش متفاوته ولی آدما چقدر ميتونن .... باشن.
خلاصه که آدمای عجيب و غريب زيادن.

پايدار باشيد

اتفاقا من هم چند روز پیش این گزارش را دیدم و حسابی شوکه شدم. اصلا باورم نمی شد که این همه ایرانی وطن پرست (!)‌ وجود دارند که نمی توانند جای کشورشان را روی نقشه پیدا کنند. تهیه این گزارش در جشن مهرگان هم اما تناقض قضیه را پررنگ تر می کند. اما آن که رسما من را کشته، خانمی است که می گوید: «Where is the pishi?»

میدونی ساراجانم من به این نتیجه رسیدم که ایران رو دوست دارم چون آدم متعلقاتش رو دوست داره اما دیگه زندگی بین ایرانی ها-معلوه که اکثریت رو میگم نه همه- رو دوست ندارم. فرقی نمیکنه ساکن اورنج کانتی باشند یا لندن یا تهران یا قم. زندگی در کنار این همه تضاد برام سخت ه.

من هم یک ایرانی سراغ دارم، که ایرانی است.اینقدر ایرانی که تا دیدمش قبل از آشنایی، تصور کردم که اگر درایران هم خانم‌ها بی‌حجاب بودند، همین تیپی میشدند. فارسی خیلی کم بلداست، پدرش ایرانی‌ایست، مادرش هلندی و بلوند.

و چقدر دوریم ما از زندگی ...

و چقدر دوریم ما از زندگی ...

و چقدر طعم فاصله اینجا
گس شده
و من و تو پر شده ایم
از هر ناپیدا
از هر چه نور رقص
از هر چه باران
ما به اندازه ی تماممان
از تمام خودمان دوریم رفیق
حالا من اینجا و تو آنجا
چه فرقی میکند
و اینکه:
درس یه رنگی رو باهاس از آسمون یاد گرفت
که همه جا یه رنگه
امون از دست این آدمیزاد شیر پاک خورده
که هر جایی یه رنگه
چه حکایتی داره این نقل یه رنگی و دورنگی ...
نقل رنگ و ...
هه ...
امون از آدمیزاد.

جسارتا شما را لینک میکنم رفیق