! به گمانم باران زده شده ایم

به نام یکتای بی همتا

همیشه دوست داشتم خانه ام پنجره ای داشته باشد رو به خیابان، رو به بیرون، نمی دانم شاید به این خاطر که خیلی از تکه های خوب و زیبای نوشته هایی که خوانده بودم نتیجه نگاههایی بود و پنجره هایی. و امروز که من روی سکوی یک پنجره واقعی رو به یک خیابان واقعی نشسته ام آنچه می بینم: چتر ، آسمانی کدر و باران وباران و باران!
و باران؛ باران را دوست داشتم همیشه، اونهم شاید به این خاطر که سهم زیادی از زیبایی خیلی از آهنگها و ترانه ها و شعر ها همراه باران بود و زیر باران و با حال و هوایی بارانی، حسی مطلقا شاعرانه!
ولی حالا اینجا؛ چقدر باران؟! چقدر آسمان گرفته؟! چقدر آ دمهای چتر به دست خیس؟!
کاش آفتاب می آمد چند روزی و من آفتاب را حس می کردم.

و چون گفته باشم:از پنجره دیدم شادروانی را می بردند زیر باران با همان ماشین سیاه رنگ مخصوص و گلهایی خیس خورده بر سقف؛
کسی می داند امروز روز بارانی شاعرانه شادروان بوده؟ فقط خدا می داند.

انوشه
9 اکتبر 2007

منم از چتر خوشم نمیاد.. البته به این شدت هم متنفر نیستم.
عاشق صدای بارون و هوای بارونیم که بایستم کنار پنجره و گوش بسپارم به صدای باد و بارون..
از اونجایی که به سرعت و زیاد سرما می خورم هوس پیاده روی زیر بارون را نمی کنم! به دردسرش نمی ارزه.
تو هم مواظب خودت باش سرما نخوری دوستم.

من عاشق بارونم و هوای نمدار، بوی خاک و ... عاشق چتر! مخصوصن این چتر بزرگها که دو تا لایه دارن که هوای بادی آدم رو با چتر از زمین جدا نکنه! سه تا چتر توی خونه دارم یکی هم توی شرکت! مرضه دیگه اینم

به نظر بيشتر جريان به همون روح ايروني‌ها و شاعر مسلكي و كنار گوي بشين و گذر عمر ببين برمي‌گرده :p اما واسم جالبه كه اون طرفيا احساس زيادي نسبت بهش ندارن!

http://oldestfashion.blogspot.com/2007/10/one-hundred-percent-design-64_07.html
اين چتر معرفي شده به دست آقاي اولد فشن بايد وسيله ي خوبي باشه واسه شما كه از چتر متنفريد

وقتی اکثر موقعها بارون دارن براشون هیجانی نداره
روزهای افتابی چطور؟توی روزهای آفتابی ذوق دارن؟