« | Main | خلاقیت های صبحگاهی »

از خاصیت های هم خونه شدن با برادره یکیش هم اینه که خصوصیات مشترک مون رو دارم یکی یکی کشف می کنم. مثلا فهمیدم که فقط من نیستم که نمی تونم مثل بچه ی آدم پشت میز بشینم و حتما باید چهارزانو برم روی صندلی یا یک پام رو حداقل جمع کنم زیر تنم. اون هم دقیقا همینجوری می شینه سر میز. حالا شکر خدا توی جاهای عمومی مثل مدرسه و دانشگاه و رستوران، می تونیم خودمون رو به آدمیت بزنیم برای حفظ آبرو. یکی دیگه اش این که هیچ کدوممون مرض نظم و ترتیب نداریم و در گروه شلخته ها دسته بندی میشیم ولی وقتی مثلا ظرف می شوریم این ظرفه بدبخت اینقدر باید شسته بشه که صدای قرچ قوروچش دربیاد. تازه ماشین ظرفشویی رو هم در کمال تعجب مرتب می چینه. مثل خودم هم حداقل یه روز در میون باید لباس بشوره. یعنی هیچ تی شرتی رو دو بار تنش نمی کنه بدون اینکه یه بار بشوره اش. عین من هم از اینکه وقتی داره اخبار یا روزنامه می خونه کسی باهاش حرف بزنه، شدیدا بدش میاد. خوره ی روزنامه و مجله هم که هست. این یکی در مورد تمام افراد خانواده ی ما صدق می کنه. حتی اون پشمالو ه.
نه که توی خونه ی ما - قبل از ازدواج یعنی - همه ی ما زندگی خیلی مستقل ِ در عین حال خانوادگی داشتیم، فرصت و امکان کشف و شهود نبود. من تازه دارم با بقیه ی افراد خانواده آشنا میشم انگار. همسر میگه شماها هر کدومتون یه منوآل جداگانه دارین واسه خودتون !

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !