« عنوان ندارد | Main | »

دوست داشتم الان یکی از آن وبلاگ های ناشناخته ی ناب را پیدا می کردم که نویسنده اش زنی سرگشته باشد، مثل خودم، و تا صبح تمام نوشته هایش را می خواندم. از آن پست های درونی و روراست که خودم خیلی وقت است نمی نویسم. از آن دست حرف هایی که خیلی وقتها قورتشان می دهم. انگار لازم است حرف های خودم را از دهان دیگری بشنوم. از من می شنوید هیچ وقت بزرگ نشوید چون آن وقت دیگران ازتان انتظار خواهند داشت که عاقل و آرام هم باشید و این اول مصیبت است. نهایت مصیبت می دانید کجاست ؟ وقتی که خودتان هم از خودتان همین انتظار را داشته باشید. هی خودتان را دعوا کنید که اینطور باش و آنطور نباش. خیلی وقت است به خودم واقعا سخت می گیرم.
باور کنید اتفاقی نیفتاده، الان به جز مختصری فر و فور و عطسه خیلی هم حالم خوب است فقط دلم برای خودم خیلی تنگ شده. برای خود ِ قدیمی ام. همان که به هیچ صراطی مستقیم نبود. همان که حالا می گویند تغییر کرده. همان که دنبال دلش بود و محلی به منطقش نمی گذاشت. دلم برای روزهای دیوانگی ِ خودم تنگ شده. این پوسته ی سخت و آرام دارد نیمه ی عصیانگر ام را خفه می کند.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !