« | Main | Bicester Village »

سرما خوردگی به همراه گلودرد و بدن درد و تب، بد کوفتی ست. ایمیل های جواب داده نشده و وبلاگ به روز نشده را بگذارید به حساب این مرض لعنتی.

پ.ن: سرماخوردگی ای که باعث بشود برادر کوچک آدم برای اولین بار در عمرش سوپ درست کند آن هم برای خواهر بزرگترش، مرض خوبی ست ! آن "لعنتی" بالا را پس می گیرم. یک سه ساعتی خوابیدم بعد که بیدار شدم دیدم همسر جان با تمام گرفتاری ها و درسهاش ظرف ها را شسته و با برادره رفته اند خرید و آماده اند و همسر غذا پخته و برادر سوپ. خلاصه که خوش گذشت :) این هم نیمه ی پر ِ این یکی لیوان.

پ.ن2: انگار هر چی من توی وبلاگ می نویسم برعکس می شود. حالا که نوشتم حالم خوب نیست و از پست خبری نیست، نصفه شبی و بعد از خوردن سوپ و غذا و چایی و قرص ها حالم بهتره شده و خوابم هم نمی آید و دوست دارم پست های در ِ پیت هوا کنم !نمی دانم چرا به نوعی احساس تعهد می کنم که حتما قضیه ی این خوش گذرانی پایین را بنویسم. مجبورم در واقع. خودم هم نمی دانم چرا.
قضیه از این قرار است که من برای اولین بار در عمرم این شنبه ی گذشته به اتفاق همسر و برادر و رفقای دیده و ندیده رفتیم به یک رستوران-کاباره ی ایرانی که قرار بود عارف در آنجا برنامه داشته باشد. خودمان را آماده کرده بودیم که دعوا بشود یا مجلس به هم بخورد یا ما از شدت خندیدن به رقص های جوادی ملت، بمیریم که هیچ کدام این اتفاق ها نیفتاد. در واقع بسیار زیاد هم خوش گذشت و تا توانستیم هم رقصیدیم و خندیدیم. عارف و صدایش که خیلی زیاد محشر بودند و این همراهان ما هم ... یکی از رفقایمان که خیلی زیاد شبیه به بیست و هشت سالگی های جناب جورج کلونی ست آنقدر قر کمر ریخت و عربی و جوادی و بندری رقصید که من فک درد مزمن گرفتم از بس خندیدم. یک دور هم با رقاصه ی عرب رقصید که انصافا جزء عجایب بود. مامانش کلی به بچه اش افتخار کرد فکر کنم. نکته ی خنده دارش این است که این آدم خیلی هم خجالتی ست. من مانده بودم این همه رو را از کجا آورد یکهو !

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !