« از ترابایت تا بیت | Main | A Woman's Heart ... »

به دعوت دوست عزیزی قرار است بهترین پست وبلاگم را انتخاب کنم. یک دوری در آرشیو می زنم. چند تایشان را دوست دارم. نه که بهترین باشند، فقط برای من یادآور لحظات تلخ یا شیرینی هستند. نوشته هایی که مرا به گذشته پیوند می دهند. بعضی شان بیش از حد شخصی اند. تک تک کلماتشان، تصاویری زنده می سازند پیش چشم من از روزگاری که رفته است. از بین آن چند نوشته، یکی را انتخاب کردم که کمتر مربوط به خودم باشد و برای شما شاید جذاب تر.

به لحظه های سایه روشن

چهره ی ديگری ست . به تمامی ديگرگون . منقلب . عمق ناپيدای وجود من و تو و او . چهره ی همه کس در هماغوشی . همان که شايد با همه توان زير نقاب حفظش می کنيم . هرچه هست همه در اوج لذت ٬ بی نقاب است . خود ماست . با همه ی خودخواهی ٬ سادگی ٬ ريا ٬ تمنا ٬ غرور ٬ ضعف ٬ مردانگی يا زنانگی تک تک سلول هايمان . شايد هم کودک درون ٬ نياز سرکوب شده ی در آغوش فشردن مادر یا پدری خوددار . نيمه ی تاريک .
و کاش نيمه تاريکش را دوست بداری . و کاش نيمه ی تاريکش تو را نرماند . و کاش نيمه ی تاريکش آرامت کند . و کاش نيمه ی تاريکش ٬ فردای يکی شدن ٬ کابوس بيداری ات نباشد . و کاش نيمه تاريکت را بخواهد و کاش نیمه ی تاریکت را بفهمد . و کاش ارضایش کنی و کاش آرامش ...
و کاش نیمه تاریک و پیدامان را ٬ همسنگ هم ٬ بخواهند .
و کاش نیمه های تاریک زندگی ات را ٬ هرکدام که زجرت داده ٬ توان پاک کردن داشته باشی . که اگر بماند و بماند و بماند ... روحت را از دیدن نیمه ی تاریکی زیبا ٬ برحذر می دارد . زجر مدام .

نیمه ی تاریکت را دوست داری ؟

23 فوریه 2003

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !