.

بههء ! من تازه داشتم فکر می کردم چه خوب شده وبلاگت. می تونم بفههمم که راضیت نمی کنه. ولی یکمی اشتباه می کنی. به نظرم میرسید اینکه چیزهایی که معرفی می کردی و گاهی وسطش از افکارت می نوشتی حال خوبی به اینجا داده بود. یعنی من فکر می کردم که شاید داری کم کم روشش رو پیدا می کنی که از خودت نگی و اینجا باز هم بمونه.
می تونم حدس بزنم چرا به اینجا رسیدی ولی نظر منو بخوای من این سبک وبلاگت رو هم دوست داشتم. آدم حتی لابلای اون عکسها هم میتونست سارا رو پیدا کنه.
راستی نمیشه ته نوشته ام به جای مثلن موفق باشی-ای چیزی بنویسم: هاکونا ماتاتا ؟ ;)

ژرفا: ببین فرناز جون همینه. با همون یه نوشته ی شخصی بعد از اینهمه وقت، یکی دو نفر رو نگران کردم و دو سه تا دشمن رو خوشحال. می دونی چی میگم؟ اگه بخوام بنویسم فقط باید از شادی ها و خنده هام بنویسم که قبول داری که مصنوعی و بی مزه میشه و حداقل به دل خودم نمی شینه. زندگی هیچکس بی غم و غصه و عصبانیت نیست. مال من هم نیست ولی ...
فقط از طراحی نوشتن هم بعد از مدتی بیهوده میشه چون خواننده ها وارد به این رشته نیستن و کامنت ها محدود میشن به تشویق و هورا کشیدن. کسی بحث نمی کنه، کسی ایده نمیده. اشکال از خواننده ها نیست مطمئنا. این محیط با موضوع همخوانی نداره. انگیزه ای برای ادامه اش نمی مونه.
کوتانا ماتا ! :)

به خودت فرصت بده. سر بالایی را که رد کنی قول می دم یه منظره خوب منتظرت وایساده.

ژرفا: بعد از چهار سال و خورده ای وبلاگ نوشتن، خیلی وقته من اون سر بالایی رو رد کردم. مدتی ه افتاده توی سراشیبی در واقع :)

سارا جونم

انقدر سخت نگیر به خودت عزیز جان. ببین تو اصلا مجبور نیستی بنویسی. اما اگه بنویسی مطمئن باش من یکی رو خیلی خوشحال میکنی. من تازه مشتاق دیدار هم هستم و اگر ننویسی خیلی غصه میخورم که نمیتونم از حال و روزت حتی شده یه خطی هم با خبر باشم. بعد هم فقط با تمرین نوشتنه که میتونی تعادل بین چیزی که خودت رو راضی میکنه و اینکه چقدر اطرافیان مهمند رو پیدا کنی.

ژرفا: هوم. سخت می گیرم انار جون. می دونم. چند بار به کله ام زده برم یه گوشه ای یواشکی بنویسم ولی می دونم که باز همین آش میشه و همین کاسه.

man yeki ke dast kami az to nadaram. aghaye mehraban ham hei mige in kara chie ke ba webloget mikoni.

ژرفا: همه گیر شده مشکل ! :)

من که تازه مشتری شدم و دارم لذت میبرم از این وبلاگ. بعضی وقتها اصلا ادم حوصله نوشتن نداره.. قرار نیست وبلاگ اجباری بهمون تحمیل کنه. من وبلاگم مینویسم وقتی دلم میخواد از غم و شادیم بگم وقتی هم حوصله ندارم نمینویسم. به خودت سخت نگیر.

ژرفا: هوممم :)

خوب دلایلش رو نمیتونی بگی ما کمکت کنیم؟ بالاخره ما هم چهارتا حالا پیرهن نه ولی بلوز رکابی که پاره کرده ایم توی این وبلاگستان:)

ژرفا: این هم دلایل. حالا ببینم اون بلوزهای رکابی که پاره کردی کمکی می کنه یا نه :)

I'm neither a friend who gets worried to know about your problems, nor an enemy who becomes happy to hear about your failures. I'm just an unjudgemental stranger who enjoys reading someone else's experiences some of which we share and some other are totally new to me. I'm sure you have lots of readers like me. We'd be happy to see this window open!

ژرفا: ممنون :)

اگه نیاز به کمپین و پتیشن و امضاءجمع‌کنی و سوت و شوووف و بوق و تشویق و دو انگشتی و تکون و مکون و تار و تنبک و طرب و بند و بساط هست، حتما ما رو در جریان بذارین

ژرفا: D:

نمی خوام آیه یاس بخونم ولی دلائلش رو نمی شه از بین برد! منم این حس رو دارم و گاهی قوی می شه و نمی نویسم یا آدرس عوض می کنم یا سیستم نظرخواهیم رو می بندم و گاهی می ره اون گوشه ها و فراموش می شه و راحت می نویسم
فکر کنم تو خود این پدیده وبلاگ نویسی،به این شکلی که ما می نویسیم یه تناقض ها و احساسات ضد و نقیضی باشه

ژرفا: هوم. نمیشه از بین شون برد :)

من نمی دونم چی باید بگم. یعنی راستش چون می دونم چی میگی و می فهمم که چی میگی حرفی ندارم. فقط بدون که منم مثل انار از خوندن نوشته هات خوشحال می شم. دوست دارم که بنویسی و ادامه بدی. خوش باش و خوشحال سارا جون. خستگی ها رو هم بذار برای روزهایی که رفته اند

ژرفا: تو فکر کنم خوب درک می کنی من چی میگم هما جون :)

Hi Sara;

I am not gonna to tell you that I feel exactly like you as it cannot help you, but one suggestion: move back to pen and paper sometimes, you think you missed your feeling to write in that way, but I guess you know how friendly it is, you don't need to go to in, you just start and when you have the pen in your hand it helps you keep going. I believe this is the best solution which make you write (and enjoy your own way of talking), also it will help you to keep your weblog alive as well, very personal thing for paper and other things here in the weblog. Then, you make your fans satisfied as well.

Have a nice days

ژرفا: مرسی از راهنماییت انوشه جان :) باشه. امتحانش می کنم :)

همين بلاهايی که سر تو اومده، سر ولاگ منم اومده خوب!
منم هزار بار بين به درک هر چی دلم می‌خواد می‌نويسم با اين که الان فلانی چه فکری می‌کنه گیر کرده م تا حالا. هرچند طرفدار مکتب به درک ام، ولی يه وقتايی يه حرف و حديثايی به آدم فشار مياره واقعا، بس که فرهنگ احترام به حريم خصوصی آدما رو نداریم.
انی وی، وبلاگ منم حالش که خوب شه، بر می گرده. تو هم سخت نگیر.. حالت خوب می شه *:

ژرفا: خواهشا زود ردیف شو و برگرد. من معتاد وبلات ام اساسا ! :)

میخواهی کلید بدم بیا با یه اسم دیگه تو وبلاگ من بنویس. جدی میگم ها. من که فعلا وقتش رو ندارم و خیلی هنر کنم اون وبلاگ ورزش رو بچرخونم. تو بیا به عنوان مهمان ویژه بنویس:)

ژرفا: ای بابا ! وبلاگ تو که پنج برابر اینجا خواننده داره و ویترین تره. یهو بگو برم سر میدون انقلاب فکرهام رو هوار بزنم دیگه :) مرسی از پیشنهادت ولی :>

فکر کنم بهترین کار اینه که بری یه گوشه واسه دل خودت بنویسی. والا من که هیچ شخص حقیقی از زندگیموبلاگم رو نمیخونه یعضی وقتها به سرم میزنه برم یه جا دیگه بنویس. وای به حال شما که دوست و آشنا میخوننش!نمیدونم شاید این پیشنهاد منم چرت باشه اما خب به ذهم من فقط همین رسید

ژرفا: آره فکر کنم بهتره اینجوری :)

من نمیدونم چه مرضی ه این درد بی درمون وبلاگ نویسی! مینویسی! بعد سانسور میکنی!

ژرفا: D:

hala man invariam ya oonvari?!! :))

ژرفا: هر دو طرف ! :)

همیشه از خودم می پرسم که چرا وبلاگ می نویسم، منی که هر دو-سه ماه یکبار همه چیز رو حذف می کنم و با یه هویت جدید و ناشناسانه! شروع می کنم به نوشتن، خب پاشم برم یه دفتر بخرم و واسه ی خودم بنویسم و به هیچ کس هم نشونش ندم، اینجوری دیگه از نزدیکی آدمهای مجازی هم نمی ترسم چه برسه یه آدمهای واقعی. اما انگار که باید بنویسم، همین جا، توی همین وبلاگستان. همیشه دوست داشتم که اگر کسی میاد و نوشته هام رو می خونه، فقط یه بار بیاد، همون یه بار برای من کافیه. اما همیشه دو سه نفری بودن که انگار گیر می کنن لابلای نوشته های من، و این برای منی که همیشه دوست دارم آزاد و بی قید وبند بنویسم کمی آزار دهنده است، چون می دونم که کسایی هستن که نوشته های دیروزم رو خوندن و امروز که می خوام کاملا متفاوت بنویسم، نمی تونم و خودم هم نمی دونم که چرا نمی تونم؟؟؟ شاید دردمون یه جور نباشه اما این حس که نمی تونی واسه خودت بنویسی رو درک می کنم. رها کردن یه وبلاگ هم کار سختیه چه برسه به حذفش که کمی عذاب آوره، اولش فک می کنی که دیگه ازش نفرت داری اما به محض اینکه حذف شد، یه حس غریبی میاد سراغ آدم. در هر صورت امیدوارم روزی برسه که واسه ی خودت بنویسی، خود خودت، همون جوری که دلت راضی می شه.شاید اینبار نتونم پیدات کنم و بشم خواننده ی بدون امضای نوشته هات، همون جور که مدتهاست خواننده ی خیلی از این وبلاگهایی هستم که توی لینکدونیت قرار دادی. اما امیدوارم بتونی راحت بنویسی، راحت نوشتن شاید مهمترین قسمت باشه.

ژرفا: هدف راحت نوشتن ه ولی وقتی قبول می کنیم که عمومی بنویسیم مجبوریم
پیامدهاش رو هم بپذیریم که خوب همین تیکه است که مشکل داره چون پیامدهاش خیلی فراتر از حد منطق و دلیل ه !

سلام
به نظرم اگه اینها واقعا عقاید و احساساتت هستند چه دلیلی داره که بخواهی اگه یه نفر از آشنایان می خونه نگرانش بشی ؟ به هر حال این تو واقعی هستی دیگه ! بی خیال همه ، خودت راحت باش... من به نظرم ادامه بده ، حیفه!

ژرفا: بحث واقعی و غیر واقعی نیست. بحث اینه که اگه امروز بنویسم غمگینم، اون آشنای بدخواه بی جنبه میره پهن می کنه که فلانی افسردگی گرفته یا مثلا ورشکست شده چون تو وبلاگش نوشته فلان ! به همین خنده داری.

عزيزم خوب مي فهمم حسي كه داري. شايد لازم باشه يك وبلاگ ديگه براي حس هاي درونيت و آن چيزها كه خصوصيه داشته باشي.
اما حيفه كه اين وبلاگ را تعطيل كني. حالا ديگه اين وبلاگ خواننده هاي خاص خودش را داره و آنها منتظر نوشته هات هستند.
در ضمن دعوت شده اي به معرفي بهترين پستت. شايد با مرور پست انگيزه تازه اي پيدا كني و هميطور ره حلي هم براي خودت كه نياز به نوشتن براي فرافكني داري وهم براي خواننده هاي
وبلاگت
منتظرت هستيم!

ژرفا: سعی می کنم یه پست پیدا کنم و بذارم اینجا . مرسی بابت دعوت :)

می فهمم چی می گی.. منم تمام این روزها را گذروندم و شاید هنوز هم باهاشون درگیرم.
پارسال رفتم یه بلاگ زدم با اسم مستعار و شروع کردم به نوشتن، ولی بعدش پاکش کردم.. اولش خیلی حال می کردم باهاش ولی بعد نمی دونم چی شد.. بی خیالش شدم. آزادنویسی را نمی تونستم باور کنم. با اینکه نه خواننده ای داشت و نه کسی می تونست منو بشناسه باز عادت کرده بودم به خودسانسوری و این درگیری جدید بیشتر اذیتم می کرد که هی به خودم باید یادآوری می کردم که هر چی رو دلته بنویس. اینجا کسی قضاوت نمی کنه.. ولی چندان موفق نشدم..
الان هم نوشته هام را دو قسمت کردم! از وبلاگی که بیشتر از 4 ساله دارمش نتونستم بگذرم و ماسو را راه انداختم تا روزمره ها را اونجا بنویسم. نمی دونم اینجا هم چقدر دوام میاره... ولی فعلن که جایی هست که از رنگ موهام گرفته تا یک روز معمولیم را بنویسم و نگران نباشم که یکی بیاد بگه اینا چیه نوشتی و یا مورد قضاوت قرارم بده..

baghye ro nemidoonam amma man ba khoondane neveshte hat ta hala koly chiz ha yad gereftm. koly safar ha raftam. ba to ta ostoralia oomadam va badesh rom va bade englis . ba to ba shik poosh haye iralia ashna shodam. ba to az englis khosham oomad. kholase ke azizam kash hich vaght tasmim nagiry ke nanivisy chon man delam barat tang mishe

ژرفا: چشم بهاره جون. مگه جرات دارم ننویسم ؟ :)

Man kari ke mikonam eene ke post ham ro khosoosi/omooomi mikonam. een tori aadate neveshtan va doost dashtane weblogam hefz mishe. oonhayee ke khosoosiye ro faghat save mikonam.

راه حلش خيلي ساده هست!حتما به ذهن خودت هم رسيده
برو يه گوشه با هويت مجازي و به صورت ناشناس بنويس...هيچ كدوم از آشناهات در دنياي واقعي رو هم خبردار نكن...ميدونم دل كندن از اين صفحه با اين آدرس رند و بعد از سال ها وبلاگ نوشتن و كلي خواننده پيدا كردن شايد سخت باشه....اما شايد انتخاب ديگه اي وجود نداشته باشه ....اين مشكل برا خود من هم پيش اومده.مي فهمم چي ميگي...شايد خودم هم همين كار رو كردم.خيلي جالبه ما خودمون راه حل رو مي دونيم ولي جرات عملي كردنش رو نداريم...بعد تازه اون رو به ديگران هم پيشنهاد ميكنيم.!
:(

شاید خوب نباشه که آدمی که خودش نمی نویسه بگه لطفا بنویس. ولی دوست دارم بهت بگم که وبلاگت رو دوست دارم مخصوصا وقتهایی که شخصی مینوشتی بیشتر. یه روزایی که تعطیل روحیه بودم هر روز اینجا رو می خوندم. مثل اینکه اکسیژن به ریه هام می رسوندم. یک بار هم بهت گفتم اون موقع که بی حوصله بودم خوندن تلاشهای تو منو به یاد آرزوهام می اندازه و بهم انگیزه می ده.
همه اینا برای این بود که قدرشناسانه بهت بگم یک روزایی از اینجا خیلی خیلی استفاده کردم.

سلام
ببین ژرفا جون،راهش اینه که واسه دل خودت یه وبلاگ ناشناس تک و تنهای بی نشون بزنی که کسی ندونه مال توئه! اونوقت توش بنویس! البته در مورد دونستن شوهر نمی دونم چی بگم!!!! من این کارو کردم و فوق العاده بود!

سیستم نوشتن رو عوض کن قلم و کاغذ میتونه تاحدی مسئله رو حل کنه.