« | Main | Don't be in War with yourself »

دقایق یک زن موقتا خانه دار

بدنم از ورزش دیروز درد میکند، بعد از ده ماه رفته ام باشگاه. یعنی حتی به اندازه ی رساندن خودم از مبل به آشپزخانه هم انرژی ندارم ولی وسواسی که اخیرا یقه ام را گرفته نمی گذارد بنشینم. علاوه بر این، دیشب به این دو نفر که همین حالا رفته اند خرید، قول داده ام برایشان چلو مرغ درست کنم. از جمع کردن ظرف ها و گذاشتن شان در ماشین ظرف شویی شروع می کنم. یکی یکی تمیزشان می کنم و مرتب می چینم توی ردیف ها. لیوان ها یک طرف، بشقاب ها به ترتیب اندازه، قاشق و چنگال و چاقو ها جدا جدا. از ماشین ظرف شویی ای که نامرتب چیده شده باشد بدم می آید. این البته ربطی به وسواس اخیر ندارد، از اول همینطور بودم. از همان روزهایی که نمی توانستم بدون مرتب و تمیز کردن اتاقم، حتی یک تکلیف ناقابل مدرسه را انجام بدهم. وقت ِ کار کردن همه چیز باید جای خودش باشد تا بشود بعدا به هم ریخته شان. دارم فکر می کنم نکند وسواس هم ارثی ست ؟ به هرحال در خانواده ی مادری، چند نفری در برهه های متفاوت زمانی، وسواسی بوده اند از مدل ناجورش. کار ظرف ها که تمام می شود با اسپری ضد باکتری و دستمال می روم سراغ سنگ روی ورک تاپ. برای چندمین بار در طول هفته ی گذشته گاز را هم تمیز می کنم. یکی دو ظرفی را که مردان خانه در کمدهای اشتباهی چیده اند می گذارم سر جایشان. انگار مرد ها علاقه ی عجیبی دارند به بی نظمی در امور مربوط به خانه داری. از پدر و برادرها و همسرم بگیر و برو تا تمام مردانی که می شناسم. به جز یکی دو نفرشان بقیه در خانه بی نظمند. آن یکی دو نفر هم از آن طرف بام افتاده اند و آنقدر منظم اند که بیشتر به وسواس حاد شبیه است. مثلا وقتی یک ماشین ظرفشویی که کارش تمام شده را باز می کنید می توانید حدس بزنید چیدنش کار ِ یک زن بوده یا مرد. شرط هم می شود رویش بست حتی.
سر قلیان و کاسه ی دورش را باز می کنم و می شورم. باید یک فکری به حال این خاکسترها بکنم. کافی ست پنجره باز باشد و یک باد بیاید. روی میز شیشه ای را تمیز می کنم، پایه اش را هم. می روم سراغ غذا. پیاز های چهار قاچ و مرغ ِ شسته و رب گوجه و فلفل. یکی یکی داخل قابلمه. برنج و روغن زیتون و آب. می آیم نمک بردارم برای مرغ و برنج که دستم می خورد به شیشه ی کوچک زعفران ساییده شده ی مامان، می افتد کف آشپزخانه و هزار تکه می شود و بوی زعفران آشپزخانه را برمی دارد. غصه ام می گیرد. با جارو و خاک انداز جمع شان می کنم و می روم جارو برقی می آورم برای باقی مانده ی خورده شیشه ها. چند تا "بی دست و پا" و "بی عرضه" نثار خودم می کنم. مامان اینها را سفارشی داده بود برادرم بیاورد. حالا نشسته ام کف آشپزخانه و با اسپری و دستمال باقیمانده ی گرد زعفران را تمیز می کنم. فکر می کنم که چقدر عوض شده ام. چند سال قبل اگر یک بار زعفران هم از بین می رفت امکان نداشت لحظه ای فکرم را مشغولش کنم. تغییر کرده ام ؟ خیلی زیاد. حتی نسبت به همین یک ماه قبل که دانشجو بودم. در حال حاضر نه دانشجو ام و نه شاغل. منتظرم تکلیف یک شغلی که برایش اقدام کرده ام روشن بشود. شغلی که بسیار دوستش دارم ولی ربطی به رشته ام ندارد. از آن کارها بود که حالا که موقعیتش پیش آمده اگر اقدام نمی کردم تا آخر عمر یک گوشه ی ذهنم می ماند. حالا باید ببینم قبولم می کنند یا نه که اگر نه، بروم دنبال رشته ی خودم. این انتظار برای جواب آدم را می کشد. فعلا بلاتکلیف و خانه دار ام. هفته ای سه بار خانه را جارو می کنم، هر روز گاز تمیز می کنم، پختن غذاهای ایرانی را تمرین می کنم. فردا قیمه داریم مثلا. برای اولین بار در عمرم هوس کرده ام شیرینی خانگی درست کنم. کتاب آشپزی رزا هم حالا دارم و همه چیز حاضر است جز فکر ِ من که معلوم نیست کجاست.
دارم به زعفران های خدابیامرز فکر می کنم که حس می کنم از دماغم خون می آید. دستمال هم نداریم. زنگ می زنم که دستمال کاغذی بگیرند و گوجه و خیار و پیاز برای سالاد شیرازی. نشسته ام و سرم را گرفته ام بالا. تلویزیون دارد یکی از فیلم های پوارو را نشان می دهد که من لهجه اش را خیلی دوست دارم. هرکول پواروی وسواسی که کفش هایش همیشه برق می زند و زندگی در حومه ی شهر را دوست ندارد. مثل من که شهرهای بزرگ و شلوغ را ترجیح می دهم. زندگی ای که در لندن جریان دارد بیشتر از خلوت و آرامش سیدنی به گروه خونی من می خورد. خون ِ دماغم همچنان روان است. یک دستمال آشپزخانه می گیرم جلویش و یک سری به غذا می زنم. دارد آرام آرام می پزد. درست مثل مغز ِ من که در این بلاتکلیفی دارد قل قل می کند.
چرا به مادربزرگم زنگ نمی زنم؟ چندین بار خوابش را دیده ام و با خودم گفته ام زنگ می زنم ولی نزده ام. اگر بخواهم به هر کسی که خوابش را می بینم زنگ بزنم به گمانم باید از صبح تا شب تلفن به دست با ایران در تماس باشم بس که خواب هایم شلوغ اند. چند باری هم بابا زنگ زده که هر بار نشده با هم حرف بزنیم. یا حمام بوده ام یا رفته بودم خرید یا مثل آن روز که توی اداره ی پلیس نشسته بودیم، امکان صحبت نبود. دلم برای بابا و مامان و برادر کوچیکه که حالا خیلی تنها شده، تنگ است. برای آن فسقلی ِ پشمالوی سفید هم. دیروز که خبر طرح ارتقاء امنیت ! را خواندم سریع زنگ زدم به مامان که دیگر این حیوان زبان بسته را نبرند بیرون. یک بار گرفتندش و خطر از بیخ گوشش گذشت، دوباره اگر دستگیرش ! کنند بعید می دانم بشود پیدایش کرد. می دانم خودشان بیشتر از من نگرانش هستند البته. طفلک سگ بیچاره از همان روز که پلیس !! گرفته بودش، هر وقت قرار است برود باغ خودش داوطلبانه می رود داخل قفس و بی صدا می نشیند. سگ هم نمی تواند در آن دیوانه خانه نفس بکشد.

خون ِ دماغم دارد کم کم بند می آید ولی مغزم همچنان قل قل می کند. حیف ِ زعفران ها.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !