.

نمي‌تونست به اين تلخي نباشه؟! :(

ديليت كردنو نمي‌گم ها!

ولی اگه می گفتی ما گوش می کردیم ها !

به عنوان یه فارغ التحصیل طراحی صنعتی(هرچند که دیگه تغییر مسیر دادم) و یه علاقمند همیشگی به طراحی از خوندن پستهای حرفه ایت همیشه لذت بردم. با همه اعتقادی که به فضای حرفه ای دارم و می تونم حس کنم این جا مدتی است برات از یه فضای شخصی تغیر معنی داده اما کاش که گاهی (فقط گاه های مثل این بار که دلت می خواد غری یا دردی یا حرفی را تقسیم کنی) به اینجا به عنوان فضای نیمه شخصی-نیمه حرفه ای نگاه کنی. شاد باشی

چرا جای درد و دل کردن نیست؟؟؟اگه آدم تو این صفحه مجازی هم نتونه بنویسه که میترکه؟

اون موقع که خواستی دیلیتشون کنی یه کپی پیست کن و بفرست برای یه دوست. شاید من. شاید من هم همین کار رو بکنم به سر همه اون درفتی ها و دیلیت شده ها. اونوقت حال هردومون بهتر میشه.

be nazare man ke inja az hame ja behtare!!vase inke mokhatebet azade,na to ba tahmil harfet o mizani(age nakhad khob nemikhoone)na un be zoor javabeto mide!!mohemtar inkebi gharaz ham hast.hmogheye nasihat narahatit o rabt nemide be hezar chize dige.aslan khode goftanesh mohemtar az hame chize!

آخه اين چه قانونيه كه گذاشتي ؟بابا جان ما دائما" داريم چيزهاي خيلي خوشگل اينجا ميبينيم.حالا يه وقتهايي اگه درد دل نكني اونوقت به خودت و دنيات شك ميكنيم ها.آدميزاده ديگه...

اصلا بهت نمیاد آدمی باشی که بخاطر بقیه کاری رو که میخوای انجام ندی.
چرا باید چیزی رو که دلت میخواسته بگی پاک کنی؟ اصلا چرا شیوه نوشتنت رو عوض کردی؟ بخاطر تعداد خیلی محدودی آدم بی ظرفیت و حسود؟ فکر میکنم خواننده های با فهم وبلاگت خیلی تعدادشون از اون اقلیت بیشتر باشه و فکر کنم اونقدر درک داشته باشند که بتونی باهاشون درددل کنی و به قول خودت غر بزنی.
اون اقلیت هم مشکل خودشونه میتونن اینجا رو نخونن و یا میتونن در حسودی خودشون بسوزن. حالا تو اینقدر سخت نگیر تو رو خدا. خیلی دوست دارم به اون روزهای توی سیدنی برگردی(نوشتنت رو میگم)
موفق باشی