« Water Cube | Main | مومنت ! مومنت ! وااااقعا مومنت ! »

Arrivederci, A Presto !

تا حالا بارها اینجا نوشته ام که من عاشق صندل ها و کفش ها و چکمه های زیبا و ژیگولانس هستم. درواقع این علاقه به صورت ارثی از مادرمان به ما سه تا رسیده و برادرهایم در این عشق با من شریکند. باور بکنید یا نه، آن دو تا از من بیشتر کفش دارند. خودم هر وقت آدمی را ببینم در کوچه و خیابان و مهمانی و دانشگاه و محل کار و غیره، در اولین فرصت یک نگاهی به کفش هایش می اندازم که ببینم چی پوشیده. یک جور کنجکاوی که اصلا نمی شود کاریش کرد.

تا وقتی ایران بودم پوشیدن کفش پاشنه بلند و شیکان محدود میشد به مهمانی ها و موقعیت های خاص. دهه ی شصت دوره ی کودکی ام بود و دهه ی هفتاد دوران نوجوانی و جوانی. من و هم سن و سال هایم عادت نکرده ایم ساعتها با پاشنه ی بلند راه برویم. هر وقت کفش خوشگلی پوشیدیم زود سوار ماشین شخصی یا آژانس شده ایم و خودمان را قایم کرده ایم. رفته ایم مهمانی و عروسی و باز همانطوری برگشته ایم خانه. کفش پاشنه بلند و تاکسی سر چهار راه ؟! استغفرالله ! دو قدم هم اضافه راه نرفته ایم با این مخلوقات زیبا. نهایتش چند ساعت رقصیده ایم در همان مجلس کذایی و پاهایمان تاول زده و این قضیه رفته تا چند هفته یا چند ماه بعد. در مدرسه و دانشگاه و محل کار و خیابان و سینما هم که همیشه کفش های خیلی ساده و رنگ های تیره ای که جلب توجه نکنند پا کرده ایم. نه ؟ کی فرصت داشته ایم برای عادت کردن به اوج ظرافت این پاافزارهای زیبا که به نظر من چکیده ی زنانگی اند؟ همین زیبارویان که علی رغم ظاهر شکننده و ظریف و دلربایشان آنقدر مقاوم و محکم اند که تمام وزن من و شما را ساعتها و روزها تحمل می کنند و خم به ابرو نمی آورند. همین ها که به نظرم بهترین نمونه های هنر دکوراتیو و کاربردی هستند در یک زمان.

از تهران به سیدنی. کم کم عادت کردم به آزادی انتخابم برای پوشش ولی هنوز کفش هایم به دو دسته ی "هر روزه" و "مهمانی" تقسیم می شدند. چون آنجا از چشم و هم چشمی های معمول و معذوریت های مد خبری نیست و اکثر خانم ها به یک جفت دمپایی لا انگشتی ارزان قیمت برای گشت و گذار و دانشگاه اکتفا می کنند، من هم راحتی را انتخاب کردم و کفش های پاشنه بلندم را همچنان در کمد حبس می کردم. وقتی کارم را شروع کردم در فروشگاهی که مادر و دختری صاحبانش بودند، ورق کم کم برگشت. کار کردن هر روزه با این دو خانم که حتی کفش راحتی منرلشان هم ده سانت پاشنه داشت، اغوایم کرد، کفش ها را از آن ته کمد درآوردم و پوشیدم. از صبح تا شب، سر ِ پا. جز برای صرف ناهار نمی نشستیم و آن هم نیم ساعت بیشتر نبود. کف پایم می سوخت و انگشت ها گاهی تاول میزدند و گاهی زخم میشدند ولی احساس رضایتی که از رسیدن به این عشق قدیمی داشتم، برایم کافی بود. می خواستم عادت کنم و پاهای راحت طلبم را تبدیل کنم به پاهای آشنا با کفش های ظریف. پوشیدن این کفش ها همچنان محدود میشد به محل کار. برای دانشگاه و خرید و گردش، کفش های اسپرت و بدون پاشنه و راحت هنوز هم اولین انتخابم بود و ماشین شخصی هم بود و خلاصه پاهایم در رفاه کامل بودند.

از سیدنی به میلان. طبق معمول اول توجهم به کفش ها جلب شد. اینجا مثل سرزمین عجایب است از لحاظ کفش! اکثر خانمهای گوره سنی ده تا صد سال در خیابان و مرکز خرید و بانک و رستوران و مترو و اتوبوس و هر جای دیگر که فکرش را بکنید از همین کفش های ژیگولانس پوشیده اند و با همین کفش ها پیاده روی می کنند و خرید می روند و آخ هم نمی گویند. اوضاع وقتی جالب تر می شود که بدانید تمام خیابان های شهر میلان سنگفرش هستند و پیاده رو های شان هم گاهی به همچنین و کلا خیلی پستی و بلندی و سوراخ دارند و راه رفتن با این کفش ها اینجا واقعا می تواند خطرناک باشد. در عوض من از دیدن این کفش های زیبا که به جای نشستن در ویترین و کمد، توسط خانمهای خوش پوش پوشیده شده اند، شدیدا لذت می برم. اینجا هر روز خانمهایی را می بینید که با کفش های پاشنه ده سانتی سوار بر دوچرخه و موتور هستند یا یک بچه بغل کرده اند و یکی هم در کالسکه هل می دهند و دارند خرید می کنند. طبیعی بود که این موج من را هم بگیرد و بلاخره کفش ها را درآورم و کفش های جدید هم بگیرم و اسپرت ها را بگذارم ته کمد. چکمه ها خوب بودند و هستند همیشه، هر چقدر هم که پاشنه داشته باشند راحتند ولی صندل ها و کفش ها گاهی خیلی دردناکند. به تمام حقه ها متوسل شدم از چسب زخم تا جوراب های نازک و بی رنگ مخصوص داخل کفش و غیره برای مبارزه با زخم ها ولی هر کفشی هر چقدر هم که راحت باشد بلاخره یک گوشه از پا را می ساید و آزار می دهد. دقت کردم به پای بقیه ی خانمها. بعضی ها مثل من چسب زخم زده بودند و بعضی ها هم با وجود جوراب نپوشیدن و کفش های خیلی شیکان انگار اصلا دارند پابرهنه راه می روند و عین خیالشان نبود. تا حالا بارها خواسته ام بروم راز موفقیت این خانمها را ازشان بپرسم ولی رویم نشده. بلاخره یک روز می پرسم. حالا پاهای من دارند کم کم عادت می کنند و خیال دارم همین رویه را ادامه بدهم. هر چقدر آن سالهای زندگی در ایران ناچار بودم مثل بقیه ی زنان نشانه های زنانگی را مخفی کنم، اینجا می توانم از وجودشان لذت ببرم.

شاید برای همین است که این سرزمین شکل یک چکمه ی پاشنه بلند است. در میلان و در اوج تابستانش که الان باشد، دیدن خانمهایی که چکمه های بلند پوشیده اند هر چند برای من عجیب است ولی اصلا نادر نیست. عشق عجیب و غریبی دارند به این چکمه ها.

ما به زودی با میلان خداحافظی می کنیم ولی عشق مان به کفش های زیبا که چند برابر شده را با خودمان سوغات می بریم. نمی دانم دوباره کی بتوانم اینجا را به روز کنم. چند روز یا چند هفته یا ... کاملا بستگی دارد به شانس مان در پیدا کردن خانه و سرعت وصل شدن اکانت اینترنت و گرفتاری های قابل پیش بینی و غیر قابل پیش بینی یک کشور جدید.

فعلا خداحافظ.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !