بار و بندیل و غیره

به میل شما یک ادیتور خوب برای روزمره نویسی فرستادم.

ژرفا: خیلی لطف کردین ولی لینک دانلودش کار نمی کنه انگار :)

گود جاب سارا جون.واقعا که آفرین داری.چون دیروز دقیقا من و شوهرم داشتیم فکر میکردیم که همون دو تا مهاجرتی که داشتیم واسه صد هزار پشتمون بس بود.و دیگه حال و حوصله از صفر شروع کردن رو نداریم.تقریبا تواین سه سال زندگیم همین سه ماهی که اومدیم تورنتو احساس میکنم که دائمی هستیم وگرنه حتی بعد از مهاجرت به کانادا هم از این شهر به اون شهر زیاد داشتیم و چون مقصد تورنتو بود حالا تازه معنی جا افتادن رو می فهمم.شاید یه روزی دیدی ما هم رفتیم یه جای دیگه که البته میدونم به سختی اولیها نخواهد بود ولی همون احساس موقتی بودن تو یه جایی آزار دهنده ست.البته میگم این نظر و تجربه شخصی منه.

ژرفا: مرسی گلدونه جون. آره دفعه ی اول مهاجرت سخت تر از دفعه های بعدش ه. آدم دل کندن رو یاد می گیره زود :)

من عاشق اینجور زندگی ام! سبکبار...

ژرفا: سخت و دلپذیر ه :)

با اینکه نمیتونم مثل تو باشم اما خوشم میاد از این سبکبالی. و چقدر عالی که همراه خوبی هم داری.
برای هر دوتون روزهای خوبی رو تو انگلیس آرزو میکنم.
در ضمن یواشکی در گوشت بگم که دلم برای این مدل نوشتنت تنگ شده بود!

ژرفا: اون همراه خوب که گفتی واقعا مهم ترین نکته اش ه. تنهایی اش خیلی سخته و داشتن همراهی که پا نباشه مثل خودت هم این کوچ ها رو کلا غیرممکن می کنه. مرسییییی بی تا جونم :)

سفرتون بخیر اما برای من خیلی جالبه؛ تو از معدود زنهایی هستی که وسایل خونه و آشپزخونه اش رو جزو اسباب و اثاثیه اش نمی دونه و با خودش نمی بره. دلیل خاصی داره؟ چقدر خوشم می آد از آدمایی که بارشون توی این دنیا سبکه
موفق باشی

ژرفا: درسته. من وسایل خونه و آشپزخونه رو فقط برای استفاده کردن لازم دارم و اصلا نمی تونم بفهمم چطور بعضی ها شدیدا به کاسه و بشقاب هاشون وابسته هستن. ممنون :)

سارا می دونی زندگی کردن به سبک تو خیلی سخته.این که هیچ دلبستگی نداشته باشی.چون معمولن آدمها انقدر توی وسایل و اشیا و حواشیشون غرق میشن که ثانیا ای نمی تونن جدا از اونا زندگی کنن
اما فکر کنم این حس که کل وسایلت خلاصه بشه به یه چمدن لباس و کفش بی نظیر باشه.یه حس سبکبالی و راحتی
امیدوارم تجربه ی زندگی در لندن هم برات بی نظیر باشه
به فراز جان هم سلام برسون

ژرفا: می دونی سمیرا جون شاید دلیلش اینه که من آدم های وابسته به تیر و تخته و کاسه و بشقاب زیاد دور و برم دیدم و همیشه از این خصوصیت خنده ام می گرفته. این اشیا برای آسون کردن زندگی هستن نه سخت تر کردنش. مرسی از لطفت :)

ببخشید میشه قبل از اینکه مثلا بیست سال دیگه شه برای متقاضیان!!! زودتر از موعد این خاطرات را ارسال فرمایید؟؟؟؟!!!
با تشکر!

ژرفا: :))

امیدوارم هرجا که هستی موفق باشی!

ژرفا: مرسی :)

akheyyyyy, pas raftani shodin?? barat kheili khoshhalam va motmaenam ke kasi ke natijeye hame talashhato mighiri!!
rasti ketabaye farsit ro ham aghe dust dashti man azat mighiram albate aghe vaghean lazemeshun nadari(man 4shanbe 18 july miam milan.

ژرفا: اومدی میلان بهم خبر بده بلا جون :)

به هر حال امیدوارم هر جا که میرین موفق باشین... ما که این پایان خدمت حسابی دست و پامون رو بسته... شما به جای ما

ژرفا: ممنون

هزار تا موفق باشي .اميدوارم اين كوچ باعث نشه طولاني طولاني ازت بي خبر بمونيم.

ژرفا: مرسی :)

ای بابا دوستم باز هم که رخت سفر بستی . میدونم زندگی کردن و جا افتادن تو اروپا اصلا آسون نیست .
ایشالاه که همیشه سالم وسرحال باشی.
این درد مهاجرت رو خیلی خوب می فهمم . دل کندن از خواسته ها و آشنا ها . بارها به این فکر کردم که دلیل محکم و پشتوانه برای مهاجرت نداشتن . بزرگترین اشتباه ممکنه

مهاجرت حتی برای منکه تقریبا میتونم بگم مجبور بودم هم خیلی سخت بوده و اون احساس موقتی بودن رو که دیگه نگو .

به هر حال امیدورام در انگلیس اوضاع روبراه باشه .

ژرفا: مرسی اسکارلت جون :) اتفاقا به نظرم زندگی کردن در اروپا از خیلی جهات ساده تر از جاهای دیگه است. من شدیدا اروپا رو ترجیح میدم :)

سلام.من خيلي وقته نوشته هات رو ميخون.اكثر اوقات ساكت بودم و سعي ميكردم خلوتت رو به هم نزنم و نظري نميذاشتم.اما از خوندن نوشته هات لذت ميبردم.زندگي پر جنب و جوش و شخصيت فعال و پر تحرك خودت به اضافه ي نثر ساده و بي ريايي كه داري موجب ميشدن هميشه به وبلاگ و حالا وبسايتت سر بزنم.
هميشه نوشته هات برام جالب بودن.اون شبي كه صبح بعدش بايد پروژت رو تحويل ميدادي و فرزاد طفلي رفته بود در به در دنبال كارتريج... اون دوست اصفهانيتون كه توي كيش بود و وقتي خبر مرگش رو شنيده بودي ميگفتي نميتوني قبول كني آدمي به اون سر حالي و سرزندگي الان مرده...اون روزايي كه مريض بودي و سوپ ساده اي كه فرزاد برات درست كرده بود برات بسان معجون دلچسبي از احساس شده بود كه در غربت خيلي بهت چسبيده بود...از برخورد بدي كه سفارت ايتاليا در استراليا باهاتون داشته...از اون وقتي كه ميگفتي حاج آقا فلاني كه تو رو با آرايش غليظ توي دفترش پذيرفته و باهات خيلي محترمانه رفتار كرده رو خيلي بيشتر از بعضي آدماي روشنفكر نما قبول داري...از اون وقتي كه ميگفتي هنوز هم وقتي ميبيني اون هواپيماي غولپيكر با اون همه مسافر و خدم و حشم مثل پر كاه از رو زمين كنده ميشه ميره تو آسمون از تعجب شاخ در مياري...از اون شبي كه تو كيش هوس شنا كرده بودي و اون متن عجيب -كه هيچوقت نفهميدمش- رو نوشته بودي كه با مرگ مواجه شدي...از ديد معمولا مثبتت به دور و برت....از اشتياق و ولعت براي ياد گرفتن چيزاي جديد...از همشون لذت مي بردم.
يادمه چند وقت پيش به اين فكر ميكردي كه چرا اينجا مينويسي....به اينكه آيا اين روزمزه نويسي هات برا خوانندت مفيد هست يا نه.بعد تصميم گرفتي سبك نوشتنت رو عوض كني.مطالبت رو تخصصي تر كني تا خواننده هم از خوندنشون نفعي ببره.فكر ميكردي مطالب عاديت برا خواننده سودي نداره!اون موقع هم مثل بقيه ي اوقات هيچي نگفتم .ميخواستم ببينم خودت چه تصميمي ميگيري.
تغييرات زيادي رو ايجاد كردي...طراحي شد محور مطالب ...سبك نوشتن رو هم از حالت عاميانه در آوردي و كتابيش كردي.از اون موقع به بعد حال و هواي بلاگت عوض شد. با اينكه دانشي در زمينه طراحي ندارم باز هم هر از گاهي چند يه سري بهت ميزدم.ولي دلم برا اون نوشته هاي قبليت تنگ شده. امروز ديدم داري يه ناخونكي ميزني به سبك قبلي نوشتنت.مثلي كه خودت هم دلت تنگ شده.خيلي خوشحال شدم از اينكه گفتي ميخواي خاطرات اين سفرهات رو بنويسي. اما چرا ميخواي بيست سال ديگه منتشرشون كني؟ چرا آفلاين؟چرا ميخواي ما رو از خوندن روزمره نويسي هاي قشنگت محروم كني؟ مگه آدماي بيست سال بعد خونشون از ما رنگي تر هست؟ميگي شايد به درد اونا بخوره؟ فكر نميكني همين روزمره نويسي هاي -از ديد خودت-بي اهميت، همين الان هم براي خيلي ها ميتونه جالب باشه؟
دور ميز آشپزخونه رو هم كه ظاهرا تعطيل كردي.
اصلا قصد ندرم به جات تصميم بگيرم.وبسايت خودت هست و خودت هستي كه تصميم ميگيري چي توش بايد بنويسي.با نوشتن اين كامنت نسبتا طولاني خواستم فقط اينو بهت ثابت كه -بر خلاف تصور خودت-دست نوشته هاي ساده و روزانت هم براي خيلي ها مفيد و جالبه.دلم براشون تنگ شده.كاش ميشد دوباره ميتونستم بخونمشون...

ژرفا: ممنون از لطف تون به وبلاگ من. من با روزمره نویسی ای که برای خوانندگان وبلاگ جالب باشه مشکلی ندارم ولی تا جایی که خودم از نوشتن شون راضی باشم و برای خودم ضرر نداشته باشه. در یک نقطه حس کردم بیشتر نوشتن شون به دلایلی درست نیست و هنوز هم همینطور فکر می کنم برای همین روزمره نویسی رو تعطیل کردم :)

سلام
خواستم بگم این آقا خشایار دقیقا حرف دل منو زده. خیلی خوب گفتی کاملا موافقم

ژرفا: :)

و همچنین من!

sharmande ie tashihe koochooloo az tarafe in mohandes

Stainless Steel na stanless

ژرفا: ممنون مهندس جان :)

khosh begzare :)