« | Main | 01-Milan Design Week 2007 »

خاطرات/آن لاین

از مزایای وبلاگستان فارسی برای منی که دور از ایران و خانواده ام و فضای اجتماعی شون هستم اینه که از اتفاقات و داستان ها و موج های مختلف تقریبا همزمان با خودشون مطلع میشم. این فرصت استثنایی رو ایرانی هایی که مثلا سی یا بیست سال قبل مهاجرت کردن، نداشتن.چون یه سری اطلاعات رو نمیشه از طریق رادیو و روزنامه و تلویزیون و صحبت های پای تلفن بدست آورد. باید باشی و ببینی یا توی دفتر خاطرات مردم یا لابلای صحبت های روزمره شون شکارشون کنی. مثلا اینکه "آیس پک" چیه و پرطرفدار شده یا مجری "شب شیشه ای" اون هفته ای به مریلا زارعی چی گفت. چه مدل مانتویی مد شده یا پسرها خط ریش شون چه شکلی ه. چه بیلبوردهایی در سطح شهر دیده میشه یا کدوم اتوبان به تازگی افتتاح شده. این جزئیات ممکنه به نظر شمایی که ساکن تهران هستین بی اهمیت و پیش افتاده به نظر برسه ولی برای منی که توی اون شهر بزرگ شدم و اونجا قسمتی از شخصیت من رو ساخته، برای منی که خانوده ام توی اون شهر زندگی می کنن ولی خودم از خودش و فضای هر روزه اش دورم، بسیار با ارزش هستن. از طریق جمع آوری این خرده تغییرات اجتماعی و شهری ه که من می تونم خودم رو کمتر "دور" احساس کنم و بیشتر "در جریان". به همین شکل ه که وقتی با دو برادر جوانم حرف می زنم کمتر احساس "غریبگی" می کنم، حس نمی کنم که ازشون دور شدم و بعد مسافت رفاقت مون رو کمرنگ کرده. نمیشه تاثیر محیط اطراف بر رفتار و دید آدم ها رو انکار کرد. با دونستن این مسائل من حس می کنم هنوز اون محیط رو می شناسم و می فهمم. این بار که در تهران بودم بیشتر از دو بار قبل این "نزدیکی به محیط" رو حس کردم و دوستش داشتم. پدیده هایی مثل وبلاگ و یوتیوب باعث شدن "فضای حرکتی" ما بی نهایت رشد کنه. طوری که من بتونم خیلی ساده بین دو محیط کاملا متفاوت و دور از هم - تهران و میلان یا تهران و سیدنی - در حرکت باشم. دوست دارم در این مورد بیشتر بنویسم، شاید یه وقت دیگه که فرصت بیشتری داشته باشم.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !