« خسته | Main | »

گوشواره های یه لنگه ایم شدن دو تا. یعنی در واقع الان دو تا گوشواره ی بدون جفت دارم که خیلی هم غم انگیز هستن. یکیش یه ماه قبل تنها شد و یکیش هم امروز. به طرز اعجاب انگیزی یهو متوجه شدم که یه گوشم سبک تر از اون یکی ه. هر دو تاشون رو هم خیلی دوست داشتم. امروز نشسته بودم سر کلاس که متوجه شدم نیستش. تمام کلاس رو گشتم. باز هم نبود. یه قطره آب بود که فرو رفته بود توی زمین انگار. همین دیروز بود که مونیکا داشت ازشون تعریف می کرد. گوشواره های تنها خیلی غم انگیزن، باور کنین. فکر کنم این قضیه هم علاوه بر ملچ مولوچ کردن اون دختر چشم بادومی ه در قاط زدن موقتم تاثیر داشته. مطمئنا تاثیر داشته. مواظب باشین لنگه ی گوشواره هاتون رو گم نکنین.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !