« این ذائقه ی مبارک | Main | خسته »

Venezia

شهری که بند بندش با دریا پیوند خورده. ساختمان های پیری که همچنان زیبا و جذابند. اگر رفتید ونیز یادتان باشد چند قدم آن طرف تر از میدان سن مارکو و کاخ دوکاله و پل ریالتو را هم بگردید. همین طور بی هدف. نفشه را بی خیال شوید و بدون مقصد، بچرخید در محله های کهنسالی که به اندازه ی داستان های مارکوپولو - و بیشتر - قدمت دارند. در همین گردش هاست که ونیز واقعی و ونیزی های حقیقی را می شود دید. همان وقت است که بعد از رد کردن یک زیرگذر رنگارنگ ناگهان خانه ی مارکوپولو را روبرویتان می بینید که حالا منزل شخصی کسی ست و فقط تابلوی روی دیوار به شما می گوید که مارکوی جهانگرد روزی اینجا زندگی می کرده. یادتان نرود گوندولا سواری کنید و از کنار کاخ های زیبای ونیزی بگذرید. کوچه پس کوچه های ونیز جادویی اند. در هر گوشه اش، هنرمندی در کارگاه - مغازه اش نشسته. یا روی ماسکی را نقاشی می کند و یا سرگرم ساخت جواهرات و اشیاء زینتی شیشه ای معروف ونیز است. از پنجره های باز و درهای نیمه باز سرکی بکشید به داخل خانه های ونیزی و ببینید چقدر مدرن و امروزی اند ولی پوسته ی تاریخی شان را همان طور دست نخورده حفظ کرده اند. اگر رفتید ونیز و اسپرسوی 80 سنتی را در میدان سن مارکو با شما 5 یورو حساب کردند یادتان باشد که چند کوچه آن طرف تر، آنجا که از ازدحام زبان های متفاوت خبری نیست و همه ایتالیایی حرف می زنند، می توانید یک و نیم لیتر شراب خانگی درجه ی یک را بخرید 3 یورو . اگر رفتید ونیز یادتان باشد زیبایی اش را در جاهای دورافتاده جستجو کنید.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !