« Zara | Main | تغییرات »

وبلاگ

چند روزی ست سعی می کنم این مطلب را بنویسم و نمی شود. می نویسم و پاک می کنم. می نویسم و پاک می کنم ولی همچنان در ذهنم پرسه می زند. موضوع تازه ای نیست، درباره ی پدیده ی کهنه و نویی به نام "وبلاگ" است. پنجره ای مجازی که از زندگی هامان به روی دنیا باز کرده ایم. دیروز ، پارسال یا چند سال پیش. برای بعضی هنوز ناشناخته است و برای بعضی دیگر کهنه شده.
وبلاگ نویسی من مراحل متعددی داشته که هر کس آرشیو این صفحه را بخواند می تواند از هم تمیزشان دهد. چیز عجیبی هم نیست. این صفحه هم همراه من رشد کرده، تغییر کرده و بزرگ شده. بارها تصمیم گرفته ام نوشتن در دنیای مجازی را تعطیل کنم و بارها خوشحال بوده ام از ادامه دادنش.
از شخصی نویسی شروع کرده ام. مثل خیلی های دیگر. اکثر کسانی که پنج-شش سال قبل وبلاگی برای خودشان درست کردند از خودشان، روزشان و احساساتشان می نوشتند. در واقع حوزه ی خصوصی زندگی مان را پهن کردیم وسط حوزه ی عمومی. رخت های شسته مان را در خیابان باد دادیم. بارها فکر کرده ام که روزمره نویسی و از "خویش" نویسی درست مثل این است که در یکی از خیابان های پر رفت و آمد ِ تهران خانه ای در طبقه ی همکف داشته باشید که هیچ کدام از پنجره های پرده نداشته باشد. تصاویری از زندگی تان در معرض دید ِ رهگذرانی ست که از هر صنف و گروه و دسته ای می توانند باشند. علاوه بر تماشا کردن، نظر هم می دهند بدون اینکه از زیر و بم ِ طرز فکر و دلایل تان برای هر کدام از حرکات و رفتارتان اطلاع داشته باشند. در واقع ایراد از رهگذران نیست. هر چیزی که عمومی بشود نقد خواهد شد. چه شما بخواهید و چه نخواهید. آدم هایی با پس زمینه های ذهنی و تجربیات ِ کاملا متفاوت با مال شما، ممکن است بیایند و درباره ی چرایی و چگونگی ِ تصمیم های تان نظر بدهند و بحث کنند بدون ِ دعوت شما. توجیه شان هم لابد این است که " می خواستی برای پنجره های خانه ات پرده بگذاری."
شخصی نویسی و روزمره نویسی شجاعت می خواهد. سخت است. برای ما - مردم ما و خصوصا نسل ما - سخت تر هم هست. از همان روزهای بچه گی یاد گرفتیم "نگوییم" و "مراقب باشیم" و "پنهان کنیم". از داشتن ویدئو در خانه تا دوست پسر و مهمانی. زندگی ِ من و شما با "پنهان کاری" عجین شده. یک باره آمدیم اینجا و هر چه داشتیم ریختیم روی دایره. از خودمان گفتیم و از دیگران خواندیم. درست است که نام های مان مستعار است ولی کم کم آشنایی های این میان شکل گرفته و حالا خیلی های مان دیگران را می شناسیم. از قبل هم شاید می شناختیم. به هر حال آنقدرها هم که فکر می کردیم و دل مان می خواست، ناشناخته نبودیم.
سانسوری که همه جا وجود داشت اینجا هم ادامه پیدا کرد. فکر می کنم هیچ کس نباشد که بتواند ادعا کند "هرگز" کلامی یا جمله ای یا مطلبی را ازوبلاگش سانسور نکرده. شخصی نویسی برای من همان وقتی تمام شد که دیدم دارم همه چیز را سانسور می کنم و در واقع چیزی باقی نمانده برای نوشتن. مدتهاست از "خویش" ننوشته ام مگر اینکه از دستم در رفته باشد. راستش را بگویم، اینجا احساس امنیت نمی کنم. در وبلاگستان - به زبان فارسی یا هر زبان دیگری - احساس ِ راحتی ندارم برای نوشتن از خودم. مدتهاست این فکر مخرب دارد مغزم را می جود که "امکان دارد کسی روزی از این نوشته ها بر علیه ام استفاده کند. روزی که برای خودم کسی شده باشم." نخندید. جدی می گویم. حتما نباید رئیس جمهور و وزیر و وکیل شده باشید که کسی بخواهد از یادداشت های چند سال قبل خودتان بر علیه تان استفاده کند. ثروت ِ قرن بیست و یکم "اطلاعات" است و شما دارید این "اطلاعات" را مفت و مجانی برای دشمنان آینده تان تولید و ذخیره می کنید. همه ی آدم ها امروز به چیزی عقیده دارند که فردا نخواهند داشت. همه ی آدمها بزرگ می شوند و تغییر می کنند و دیگر گذشته ی خودشان را چندان که باید، تایید نمی کنند. همه می خواهند گذشته شان همان جای امنی که هست بماند ولی فرومایه گانی هم هستند که در این بازی تقلب می کنند. گذشته ی خودشان را فراموش می کنند و در گذشته ی شما کند و کاو. خیلی ها روزمره نویسی و شخصی نویسی و اصلا وبلاگ نویسی را اول یا میانه ی راه رها کردند چون توان و شجاعت ودلیل و قدرت خطر کردن ِ کافی برای ادامه نداشتند. نمایش دادن ِ حوزه ی خصوصی در حوزه ی عمومی کار هر کسی نیست. برای همه ی ما هم به یک اندازه ارزش ِ خطر کردن و ادامه دادن را ندارد.
مدتهاست به همین دلایل بالا می خواهم شخصی نویسی را به کل تعطیل کنم. احساس امنیت نمی کنم اینجا. دیگر هم دوست ندارم هر رهگذری سرش را از پنجره بیاورد تو و درباره ی زندگی ام نظر بدهد. برای خیلی ها جا نیفتاده و نمی افتد که "وبلاگ آینه ی تمام نمای زندگی یک فرد نیست، مجموعه ی تصاویری دستچین شده و گذرا و نامنظم است از زندگی هر کدام از ما." اگر شما می توانید با دیدن یک آلبوم عکس درباره ی یک فرد و زندگی و افکارش قضاوت درستی داشته باشید، با خواندن وبلاگش هم خواهید توانست.
گاهی به تخصصی نویسی فکر می کنم و تولید اطلاعات به زبان فارسی در زمینه ی تحصیلی و شغلی ام که اتفاقا در میان رشته های دیگر خیلی هم فقیر و کمرنگ است به زبان مادری. بارها و نوشته ام و پست نکرده ام. رک و راست بگویم، در این مورد هم - و فقط به زبان فارسی - احساس امنیت و آرامش خاطر ندارم. بارها و بارها شده که مطلبی و عکسی را بدون نام صاحبش در روزنامه ای، مجله ای یا وب سایتی استفاده کرده باشند و فریاد خالق اثر هم به هیچ کجا نرسیده باشد. این کار بدون هیچ شکی "دزدی" ست و با یک عذرخواهی سردستی هم مشکلی حل نمی شود. بدون تعارف، دوست ندارم کسی از نتیجه ی زحمات من بدون اجازه ی من برای خودش بهره بگیرد و سوء استفاده کند. شاید کسی اینها را بگذارد به حساب ذکات علم و غیره ولی من ترجیح می دهم خودم ذکات بدهم تا اینکه کسی بیاید و جیبم را بزند به اسم ِ ذکات و خیرات. می دانم اگر روزی هم بخواهم وبلاگ ِ تخصصی بنویسم، قطعا به زبان فارسی نخواهد بود.
من از وبلاگستان زیاد یاد گرفته ام. درباره ی آدمها و درباره ی دنیایی که در آن زندگی می کنیم. دوست ندارم ترکش کنم ولی مدتی ست که در "چگونه ادامه دادنش" مانده ام و نمی توانم تصمیم بگیرم. شاید همین روزها این صفحه تغییر کرد شاید هم به همین سبک و روال ادامه داد. درگیری های ذهنی ام را نوشتم که از شرشان خلاص شوم.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !