« لحظات | Main | شهری در مه »

Nauru

کمتر کسی درباره ی Nauru چیزی شنیده. یه جزیره ی فسفاتی به مساحت 21 کیلومتر مربع در شمال استرالیا که رسما کوچک ترین کشور جزیره ای - مستقل - دنیا با حکومت جمهوری محسوب میشه و در حقیقت زیر نظر دولت های استرالیا و نیوزیلند و انگلیس اداره میشه. Nauru تنها جمهوری دنیاست که پایتخت نداره. این جزیره بسیار بد آب و هواست و بعد از اینکه تمام فسفاتش رو در دوره ای استخراج کردن، تبدیل شده به یه جزیره ی سوراخ سوراخ. این جزیره که قبلا متعلق به استرالیا بوده - وقتی که فسفات داشته !- به عده ای افراد حقیقی فروخته شده و چندین سال ه که به Offshore Detention Centre کشور استرالیا تبدیل شده. حالا این اردوگاه پناهندگان قضیه اش چیه ؟ دولت استرالیا که از طرفی علاقه ای نداره که پناهنده ها رو بپذیره و از طرف دیگه نمی خواد وجه ی بین المللیش در زمینه ی دفاع از حقوق بشر! و غیره خدشه دار بشه، تعدادی از پناهنده ها رو می فرسته به این جزیره که "خاک استرالیا" محسوب نمیشه. به این شکل استرالیا مسئولیتی در قبال این پناهندگان و اتفاقاتی که براشون میفته نخواهد داشت. این آدمها که درست مثل من و شما دنبال جای بهتری برای زندگی می گشتن و با هزار امید و آرزو - گیریم که با یه روش غلط و قاچاقی و غیره - پناه آوردن به استرالیا، فرستاده میشن به این جزیره که حتی مرغ های دریایی هم توش دوام نمیارن. صدای اعتراض شون به هیچ جا نمیرسه چون عملا وجود ندارن و سازمان های حامی حقوق بشر و سازمان ملل - که اخیرا دروغ هاش و مردم فریبی هاش بدجوری حال من رو به هم میزنه - یه لعنت هم خرج این آدمها نمی کنن. خانم نیکول کیدمن استرالیایی هم که سفیر حسن نیت و ال و بل ه و به همه جای دنیا سفر می کنه که صلح تقسیم کنه حرفی درباره ی این اردوگاه نمیزنه که چهره ی گوگولی کشورش خراب نشه. فقط اخیرا صدای آنجلینا جولی دراومده بود که انعکاس چندانی نداشت، حتی توی خود استرالیا. بر اساس آمار ویکیپدیا 16 عراقی، 11 افغانی ، 2 ایرانی، 2 بنگلادشی و 1 پاکستانی توی این جزیره زندانی هستن. دولت استرالیا با پرداخت 20 میلیون دلار در سپتامبر سال 2001 به دولت این جزیره، از شر این آدمها خلاص شد و رهاشون کرد به حال خودشون .

چیزی که من خیلی وقته یاد گرفتم اینه که "حقوق بشر" و "دموکراسی" بزرگ ترین دروغ های دنیا هستن که توی هیچ کشوری نمیشه پیداشون کرد. بعضی کشورها از بعضی های دیگه آزادی های بیشتری میدن و مسلما جای بهتری برای زندگی هستن ولی هیچ کشور و دولتی وجود نداره که صد در صد به حقوق انسانی آدمها احترام بذاره و دستهاش آلوده نباشه. تا زمانی که آسه برید و آسه بیایید کسی کاری به کارتون نداره ولی وای به وقتی که به زعم دولت اون کشور زیادتر از دهن تون حرف بزنید یا بیش از اندازه بدونید. از این نمونه مسائل من این مدت در استرالیا زیاد دیدم و خوندم و شنیدم که همین یه دونه اش برای نمونه کافیه. البته که هر کسی دنیا و اتفاقاتش رو یه جور می بینه. شما اگر دوست دارید که استرالیا، کانادا، آمریکا، اروپا، ایران یا هر جای دیگه رو بهشت برین فرض کنید، من مزاحم رویاهاتون نمیشم.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !