واژه های بی رحم

همیشه به نظرم میرسید کسانی که شخصی می نویسن , شجاع ترن. و راحت تر. گاهی هم نوشتنش با توجه به اینکه چیز خوبی از آب در بیاد سخته!
خلاصه اش. با کلمه شاید توی جمله آخرت موافق ترم.

ژرفای عزیزم این دغدغه ها و سوالاتی که تو از خودت میبرسی فقط مختص تو نیست . همه ما کمابیش این دغدغه ها رو داریم . ترس از آشکار شدن درونمون و قضاوت شدن رو جامعه امون از بچگی بهمون یاد داده . زیاد به خودت فشار نیار که چی بنویسی و چی ننویسی . به نظر من شخصی نویسی احساس بهتری هم به خود آدم و هم به خواننده ای مثل من میده . من وقتی میام اینجا میخونم میبینم که ژرفایی که از نظر من یه دختر موفقه اون هم مثل من سینوسهای روحی داره گاهی ÷ر انرژیه و گاهی هم کم انرژی یاد میگیرم که من تنها اینجوری نیستم . همه آدمهای نرمال اینجوری هستن و همین بهم اعتماد به نفس میده . شاید اگه تو بیایی از یه کتاب اینجا بنویسی که روش افزایش اعتماد به نفس رو بیان کرده اینقدر به من کمک نکنه که نوشته های روزمره ات کمک میکنه .

اما خوب مهمتر از همه اینها ببینی که خود گلت چی دلت میخواد؟ اگه کیفت سرجاش بود از روزمره های شخصیت هم بنویس . اگه یه روز هم خواستی فقط برای خودت و دفتر خاطرات شخصیت نگهشون داری دیگه اینجا ننویسشون .

آی لاو یو !

to har chi benevisy ma ke mikhoonim

اين احساس ناخوشايند قضاوت شدن و گاهي بدفهمي رو درك مي‌كنم اما گاهي همين قضاوت ها به آدم كمك مي‌كنه. اسكارلت خوب حرفي زده. همه‌ي ما از روزمره‌‌هاي همديگه چيزهايي ياد مي‌گيريم كه باارزشه. بهرحال منم ترديدهاي تو رو داشتم و دارم! بنويس به هر حال:)

چشماي ژرفاييه!

khahesh mikonam az hameh daghdagheh hai khodat benevis.baray man besiar mofid ast.

منم گاهی درگیر این فکر ها می شم گاهی هم رویه ی نوشته هام را تغییر می دم ولی دوباره برمیگردم سر جای اول.

kheili akse ghashangie, adam be sakhti mitoone negahesh ro azash bardare.

دوست عزیزم از قضاوت شدن نترس. میدونم شجاع تر از اونی هستی که قضاوت دیگران روی روال نوشتنت تاثیر بذاره.
البته که اینجا خونه خودت ه و هر جور که بخواهی میتونی اداره اش کنی.
فقط خواستم بگم وقتی میخواهی رو باز بازی کنی همین میشه اما حداقل اینکه با خودت صادقی با ارزشه.

من فکر میکنم خیلی برای خودت قانون وضع نکن در نوشتن . بسپر به احساست . یک روز مثل امروز که به این نتیجه رسیدی که از زندگی خصوصی ننویسی ، ننویس . اما اگه یک روز دیگه دلت خواست اینکار رو بکن . راحت . رها .

میدونی سارا من هم گاهی احساس میکنم که شخصی نویسی میتونه برای خود آدم آزاردهنده بشه. اینکه روح و احساست رو در جمعی که بیشتر ناشناسند عریان کنی. از خودت بگی و از دیگران نشنوی ولی از جهتی هم این سبک نوشتن میتونه نزدیکی بیشتری بین نویسنده و خواننده های صمیمیش بوجود بیاره. با حرفهای اسکارلت خیلی موافقم

راستی سارا با این عکس ناز از فراز باج گرفتی که فتوبلاگش رو معرفی کنی؟
:)

همش یادم میره که بهت بگم خدا خیرت بده ازین بلاگفا اومدی بیرون . خیلی خوب شده وبلاگت .

کاملا حرفهاتو درک می کنم چون موردی برام پیش اومد که خواستم قید نوشتنو بزنم.راستش من تازه کارم و هنوز تو نوشتنه این دفترچه الکترونیکی مسیرم هموار نشده. می دونی احساسی که تو باهاش درگیری به طور عادی هم وجود داره ،وای به حال اینکه تو اولین هفته های کارت توی یکی از نظراتی که برات اومده بخونی که وبلاگت خیلی اشغاله...مطمئنم خودت میتونی تصور کنی که این جمله تو روزهای اول چه انرژی منفی به ادم میده! راستش اولش خیلی عصبانی شدم و خواستم دیگه ننویسم ولی بعد فکر کردم جامعه ما پره از همچین ادمهایی که از تخریب اعتماد به نفس تو روح میگیرن،ادمهایی که دنیا رو اینقدر کوچک می بینن که با دیدن یکی دیگه جاشون تنگ میشه.پس موندم و به خط خطی هام ادامه دادم تا به اون ادم و هزاران ادم دیگه مثل اون نشون بدم که مهم نیست که چی مینویسم مهم اینه که مینویسم.سارا جان امیدوارم انگیزتو وجود خودت قرار بدی نه قضاوت دیگران،چون فقط خودتی که میدونی در پس هر نوشتت واقعا چی وجود داره

ساراجان
تو نمیدونی با این کارت چه کمک برزگی به بقیه میکنی تو در واقع شخصی نمینویسی بلکه تجاربت را با دیگران مبادله میکنی و این ارزشمنده نوشته های تو به آدم امید میده که میشه تلاش کرد و میشه به دست آورد و میشه .....
شجاعت تو موهبتی است که هر کسی نداره وقتی خط فکریت مشخصه نیازی نیست یکروز در وبلاگت دایه مهربونتر از مادر بشی روز بعد لینک رو ببندی که حوصله تونو ندارم راه تو هموار روشن و بی تردیده موفق باشی.