« حالا کمپین ... | Main | دقایق بی رمق رفته اند ... »

نوستالژی های بی اساس

به گمانم دیگر وقتش شده که ورودم به دنیای آدم بزرگها را جشن بگیرم. از کجا معلوم ؟ کاملا واضح است. جفت که دارم٬ کوچ هم که کرده ام٬ غم غربت هم که گاه و بیگاه می گیرم٬ غم نان و آینده را هم که گاهی می خورم. دیگر چه مانده ؟ حالا قبول که هواسم هست آدم بزرگ ِ تکراری و خسته کننده و شل و ولی نباشم٬ ولی بعضی روزها چنان تکراری و خسته کننده و بی حوصله ام که صد رحمت می فرستم به ارواح تمام آدم بزرگهای خسته کننده ای که همیشه منعشان می کردم. امروز مهمترین عنصر "آدم بزرگی" را کشف کردم٬ "نوستالژی های بی اساس". نوستالژی های بی اساس یعنی پدر من که هی به خیابان ولیعصر بگوید خیابان پهلوی. نوستالژی های بی اساس یعنی من که از این سر دنیا بروم تهران و ولیعصر گردی به هوای تکرار آن لحظات و خاطرات خوش و به جایش فقط دود و ترافیک و خستگی نصیبم بشود و برگردم خانه. حالا من هم برای خودم نوستالژی های بی اساس دارم. تفاوتش شاید این باشد که من می دانم این خاطرات و لحظات فقط در حافظه ی من وجود خارجی دارند و بس. حالا دیگر نه خیابان ولیعصر آن خیابان ولیعصر سالهای راهنمایی و دبیرستان و شبهای پاییز و باران است ٬ نه خیابان انقلاب حس خوب چند سال قبل را دارد٬ نه کیش دیگر آن کیش عاشق شدنها و شب و سکوت و دریاست. حالا دیگر هیچکدام از آن پاتوق های هر روزه و هر شبه برای من یادآورد خاطرات خوش دیروز نیستند. آن لحظات گذشته و آن آدمها رفته اند. من هم دیگر سارای آن روزها نیستم. حالا برای خودم آدم بزرگی شده ام که صدها "نوستالژی بی اساس" دارد.

Related Posts

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !