« نوستالژی های بی اساس | Main | آزادی بیان یا محافظه کاری ؟ »

دقایق بی رمق رفته اند ...

دقایق ِ بی رمق آهسته و بی صدا می آیند. مدتی می مانند همینجا٬ مهمان می شوند. مهمان ناخوانده. وقتی افکارم گرد ِ مسئله ای که باید حل شود جمع نمی شوند٬ شستم خبردار می شود که باز مهمان دارم. نمی شود. ایده ای که باید برای این پروژه یا آن یکی جرقه بزند٬ نمی زند که نمی زند. ساعتها به صفحه ی تلویزیون٬ پنجره ی اتاق نشیمن یا صفحات این وبلاگ ها خیره می شوم و التماسش می کنم که ایده را برساند٬ همه هیچ. دقایق ِ بی رمق که اینجا باشند هیچ تلاشی یه نتیجه نمی رسد. بعد ... ناگهان ... از خواب می پرم٬ کورمال کورمال یک مداد پیدا می کنم و تکه ای کاغذ. خط ها خودشان می آیند روی کاغذ٬ نرم و روان٬ آزادانه. ایده آمده. دقایق ِ بی رمق لنگرشان را برداشته اند و گذاشته اند روی کولشان و رفته اند. کار حالا پیش می رود.

از صبح دارم ماکت میسازم. این بار مبلمان و با Oil Based Clay. یاد بچگی هام افتادم که با داداشه خمیربازی می کردیم. بد نشده. خوب شده در واقع. خودم خوشم آمده. یک Coffee Table است با دو اختلاف سطح و یک جای مجله که در خودش تعبیه شده. بعد که خودش تمام شد شروع کردم به ساخت مختلفاتش. صندلی ها٬ کوسن ها٬ مجله ها و کتاب های ریز ریز. یه قالیچه برای کف اتاق٬ ماگ قهوه و ظرف توت فرنگی برای روی میز. یک گلدان حتی !!  مثل خانه ی عروسک ها شده. همه چیز با مقیاس یک دهم. باید نقشه فنی می کشیدم و غیره اما نشسته ام اینجا خاله بازی می کنم.

این بلاگفا هم شورش را درآورده. این لحن جدید نوشتن را هم دوست دارم درضمن.

 پ.ن: این هم عکس. عکس های ماکت و این یه وجب جایی که من توش کار می کنم معمولا :) یه توضیح بدم که ماکت این میز میشد که با متریال های دیگه خیلی تمیزتر و بهتر دربیاد ولی ما برای این تکلیف حتما باید از کلی استفاده می کردیم. کار کردن با این نوع کلی هم آدم رو بیچاره می کنه چون خیلی خیلی راحت شکلش عوض میشه و خشک هم نمیشه. در مورد طرح میز هم ٬ از دوقسمت تشکیل شده که اون قسمتی که ارتفاع کمتری داره برای وقتی مناسبه که استفاده کننده می خواد بشینه روی زمین یا کوسن های مخصوص و از میز استفاده کنه - به سبک میزهای ژاپنی - و ارتفاع بیشترش برای نشستن روی صندلی یا Sofa و استفاده از میز مناسبه و با متریال های متفاوتی قابل ساخت ه.

Related Posts

TrackBack