« روزگار ما | Main | واژه های بی رحم »

سنگاپور

شما سنگاپور رفتین ؟ می دونستین که وارد کردن هر نوع "آدامس" به سنگاپور ممنوعه و به ازای هر قطعه آدامسی که توی کیف تون پیدا کنن ۲۰۰ دلار جریمه میشین ؟  معنیش اینه که کلا آدامس جویدن در سنگاپور ممنوعه. چرا ؟ ...این تنها قانون عجیب در سنگاپور نیست و توضیحش هم مفصله. کشور سنگاپور که کوچکترین کشور جنوب شرقی آسیاست و  فقط شامل یک شهر میشه٬ یکی از پدیده های جالب شهرسازی مدرن ه. یجورایی همون مدینه ی فاضله ی معماری ه که لوکوربوزیه سعی داشت بسازه. سنگاپور در اصل یک جزیره ی ماهیگیری متعلق به مالزی بود که که در قرن نوزدهم به زور ! و با حقه شد مستعمره ی بریتانیای کبیر. یکی از مستشاران دولت بریتانیای کبیر با وعده و وعید برادر ناراضی پادشاه وقت مالزی رو راضی کرد که در اون منطقه ادعای استقلال کنه و به عنوان پادشاه تاجگذاری کنه با این قول که بریتانیا ازش حمایت خواهد کرد. اون جزیره به دلیل موقعیت جغرافیاییش که نقطه ی اتصال و میان بر بین بریتانیا و چین بود٬ از نظر اقتصادی اهمیت زیادی برای بریتانیا داشت. کشتی های انگلیسی برای نقل و انتقال چای از چین به غرب٬ احتیاج به یه بندرگاه و "منطقه آزاد" جدید داشتن. تا اینجاش شد شبیه قصه های مادربزرگه ! القصه٬ تعداد زیادی از کارگران و بازرگانان چینی و مالزیایی به این کشور جدید مهاجرت کردن برای کسب درآمد بیشتر. اقتصاد سنگاپور به دلیل منطقه آزاد بودنش٬ نپرداختن مالیات توسط تجار و حجم وارد و خارج شدن کشتی های تجاری٬ به سرعت رشد کرد و به همین نسبت مصرف الکل و مواد مخدر و قتل و دزدی و جنایت. همون آقای مستشار انگلیسی که از این وضعیت آشفته و به هم ریخته شدیدا عصبانی بود و احساس می کرد بهشتی که ساخته داره نابود میشه٬ قوانین شهروندی سختی وضع کرد که بتونه این مسائل رو کنترل کنه.  اون قوانین تا امروز پابرجا موندن و روز به روز سخت تر شدن. کشور سنگاپور مساحت چندانی نداره و برای اینکه بتونه اون جمعیت رو توی خودش جا بده ناچارا از الگوی مجتمع های مسکونی بسیار بزرگ و چندین طبقه استفاده می کنه. هیچ کس در سنگاپور حق نداره خونه ی یک طبقه یا ویلایی بسازه.  این مجتمع های مسکونی سنگاپور که به HDB شهرت دارن همون مشکلات خاص این نوع ساختمان سازی و ناهنجاری های رفتاری ساکنینش رو داشتن. نمی دونم تا چه حد درباره ی مشکلات رفتاری زندگی کردن در مجتمع های مسکونی با تراکم جمعیتی بالا اطلاعات دارین٬ ولی می تونم یه مثال خیلی گویا بزنم. مجتمع مسکونی Pruitt-Igoe در شهر سنت لویی در ایالت میزوری آمریکا٬ در سال ۱۹۵۱ توسط  Minoru Yamasaki  طراحی شد و چهار سال بعد ساخته شد. این آقای ژاپنی طراح برج های دو قلوی تجارت جهانی هم هست که منفجر شدن! مجتمع مسکونی مذکور شامل ۳۳ برج ۱۱ طبقه بود که جمعا در زمینی به مساحت ۲۳ هکتار ساخته شدن. بخاطر نبود هیچ گونه کنترل رفتاری٬ آمار جرم و جنایت در این مجموعه مسکونی اونقدر به سرعت رفت بالا که همه ی خانواده های غیرخلاف ! ازش کوچ کردن و ساختمان های متروکه موندن و خلافکارها. دولت ایالتی تصمیم گرفت برای از بین بردن لونه ی زنبور کل مجموعه رو منفجر کنه و کرد ! یعنی این آقای یامازاکی تنها معمار دنیاست که هر دو پروژه ی عظیمش منفجر شدن. البته اولی رو دید ولی دومی رو ندید خوشبختانه. این مشکل دلایل زیادی داشت که یکیش طراحی اشتباه  یامازاکی بود. دولت سنگاپور برای اینکه جلوی این نوع مشکلات رو بگیره و مجبور نشه یه روزی کل کشور رو منفجر کنه٬ قوانین خیلی سختی برای ساکنین HDB - که عملا میشن کل جمعیت این کشور - وضع کرده. یکیش ممنوعیت آدامس جویدن ه که برای جلوگیری از کثیف شدن چهره ی شهر و چسبوندن آدامس به در و دیوار وضع شده. واقعا دلیلش همینه !!  هر سال که مردم می خوان قرارداد اجاره شون رو تمدید کنن یا یه آپارتمان بخرن٬ باید برن کارنامه ی اخلاقی از گروه ناظران بر ساختمان بگیرن. یعنی ساکنین در طول سال بر اساس نوع رفتار و کردار شهروندی و همسایگی شون مثبت و منفی و ستاره می گیرن و اگر منفی هاشون بیشتر باشه بهشون آپارتمان نمیدن !  مدارس قوانین خیلی سخت گیرانه ای دارن. رستوران ها یه سری غذاها رو به شما "توصیه" می کنن چون دولت سنگاپور اون غذا رو "توصیه" می کنه و از همین دست قوانین که زندگی رو به زندان شبیه تر می کنه. دوست سنگاپوریم می گفت که اونجا ممنوعه کسی خودش رو با پرت کردن از پنجره به خیابون بکشه. گفتم خوب اگه این اتفاق بیفته چی میشه ؟ گفت جنازه ی مرده رو با چوب کتک می زنن که تنبیه بشه !  من فکر کنم همون بهتر که لوکوربوزیه اون مدینه ی فاضله اش رو نساخت اگر نه تا الان پاریس یا منفجر شده بود و یا شده بود یه چیزی شبیه ۱۹۸۴.

البته اگر شما به عنوان یه توریست دارین از این کشور دیدن می کنین به جز زیبایی و نظم و تمیزی و امنیت و مدرنیتی ! چیزی نمی بینید.  یکی از اهداف اصلی دولت سنگاپور از وضع این قوانین سختگیرانه هم همینه که بتونه سرمایه و توریست بیشتری جذب کنه.

این اطلاعات یه مجموعه ای از خوانده های خودم و تعریف های دوستان سنگاپوریم و اساتید دانشگاهم که همه شون هر دو هفته یک بار میرن سنگاپور برای تدریس و  داستان های جالبی تعریف می کنن و یه فیلمی که درباره ی تاریخ این کشور دیدم. البته ویکیپدیا هم کمکم کرد :) دو سال پیش که رفتیم مالزی هی وسوسه شدیم که بریم سنگاپور رو هم ببینیم ولی وسط یه پروژه ی کاری بودیم و باید زود برمی گشتیم. حالا کلی افسوس می خورم که این ساختمون ها رو هنوز خودم ندیدم.

 این لینک بامزه بعضی از "ممنوع" های سنگاپور و جریمه هاشون رو نشون میده. مثلا جریمه ی آدامس جویدن ۵۰۰ دلار ه.

 توی این صفحه از وب سایت گمرک سنگاپور می تونین Prohibited Items  رو ببینید. 

Singapore's fine culture keeps people in line

These include: selling or importing chewing gum S$1000 (£370), dropping gum or litter S$1000, dancing in public S$5000, skateboarding S$500, smoking in most public places S$1000, hawking without a licence S$500, vandalism S$5000 and public speaking without a permit S$2000.

Related Posts

TrackBack