« فقر و صلح | Main | سنگاپور »

روزگار ما

ساعت شش صبح بیدار می شویم. خانه تمیز ِ تمیز است. دیشب قبل از خواب همه ی ظرف های کثیف شسته شده اند و روی گاز را هم دستمال کشیده ام و آشپزخانه شاد ِ شاد است. لباس می پوشیم و صبحانه می خوریم. پنیر کم چربی و نان و چایی تلخ. ساعت هفت از خانه می زنیم بیرون به قصد ورزش کردن و ساختن جسم. نسیم سرد صبح باقیمانده خواب را هم از چشممان می پراند. تا هشت و اندی می دویم و دوچرخه می زنیم و نرمش می کنیم و ورزش می کنیم. برمی گردیم خانه. لباس ها روانه ی ماشین لباسشویی می شوند. امروز روز درس خواندن هر دوی ماست. یعنی که هر دو خانه ایم و بعد از دوش گرفتن من اینطرف و او آنطرف نشسته ایم سر کتاب و درس و مشق. تا ظهر. لباس ها پهن می شوند که باد بخورند و با هم چاق سلامتی کنند. او ناهار را حاضر می کند. غذای سالم.  چایی بعد از ناهار با خرما . دوباره برگردیم سر درس. تا بعدازظهر که بخواهیم برنامه ی مورد علاقه مان را تماشا کنیم با درس و کامپیوتر و اینترنت سر و کله می زنیم. من گاهی گریزی می زنم به وبلاگ ها و نظری می دهم و خودم پستی می نویسم. بعد از برنامه دوباره درس. شب شده. او می رود برای شام مواد و مخلفات بگیرد. معمولا با هم خرید می کنیم ولی من امشب هنوز با این مدل لعنتی کار دارم. شام را من حاضر می کنم. غذای سالم. دو گیلاس نصفه شراب. ساعت ده و اندی شده و چشم هامان از خواب می سوزد. ظرف ها شسته می شوند و گاز دستمال کشیده می شود و کاغذ و دفترها جمع می شوند. خواب ِ خوب.

همه ی روزهای ما این شکلی نیستند. همیشه زندگی اینقدر روان و آسان نیست. نوشتمش برای زمانی که روزگار بهمان سخت خواهد گرفت٬ که یادم بیاید از این روزهای آرام زیاد داشته ایم و باز هم خواهیم داشت.

هفته های پایانی این ترم است. تقریبا سه هفته ی دیگر درس های اصلی - Core Courses - دوره ی فوق تمام می شوند و فقط چند درس Elective باقی می ماند برای آن یکی شهر و دانشگاه که تجربه ی دیگریست. نمی دانم چرا حس می کنم سه هفته ی دیگر کل دوره ام تمام می شود در حالیکه هنوز یک ترمش مانده. شاید بخاطر کوچ دوباره باشد و محیط جدید و زبان جدید و آدمهای جدید. این دانشگاه و دانشکده و آدمهایش را دوست دارم. منتظرم روزی دوباره ببینمشان. شاید برگردم ؟ نمی دانم. کی می داند فردا چه خبر است ؟

Related Posts

+ سنگاپور

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !