« ایستگاه متروک | Main | شکنجه مضاعف »
December 26, 2002 7:40 AM
بامداد
۱.
کيستی که من
اين گونه
به اعتماد
نام خود را
با تو می گويم
کليد خانه ام را
در دست ات می گذارم
نان شادی هايم را
با تو قسمت می کنم
به کنارت می نشينم و
بر زانوی تو
اين چنين آرام
به خواب می روم ؟
۲.
کدامين ابليس
تو را
اينچنين
يه گفتن نه
وسوسه می کند ؟
يا اگر خود فرشته ئی ست
از دام کدام اهرمن ات
بدين گونه
هشدار می دهد ؟
ترديدی ست اين ؟
يا خود
گام صدای بازپسين قدم هاست
که غربت را به جانب زادگاه آشنايی
فرود می آيی ؟
احمد شاملو
Related Posts
TrackBack
TrackBack URL for this entry:
http://www.depthlog.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/715
