خو کرده اید

خو کرده ايد و ديگر
راهی به جز اين تان نيست
که از بد و خوب
هم چنان
هر چيز را آينه ای کنيد ٬
تا با ملاک زيبايی صورت و معناتان
گرد بر گرد خويش
هر آنچه را که نه از شماست
به حساب زشتی ها
خطی به جمعيت خاطر بتوانيد کشيد و به اطمينان ٬
چرا که خو کرده ايد و ديگر
به جز اين تان راهی نيست
که وجود خويشتن را نقطه ی آغاز راه ها و زمان ها بشماريد .
کرده ها را
با کرده های خويش بسنجيد و گفته ها را
با گفته های خويش ...
لاجرم به خود می پردازيد
آنگاه که من به خود پردازم
و حماسه ای از شجاعت خويش آغاز می کنيد
آنگاه که من
دست اندر کار شوم حتی
که نقطه ی پايان را
بر اين تکرار ابلهانه ی بامداد و شام بگذارم
و ديگر
رای تقدير را
به انتظار نمانم .

دردی ست ٬
با اين همه دردی ست ٬ دردی ست
تصور نقاب اندوهی که به رخساره می گذاريد
هنگامی که به بدرقه ی لاشه ی ناتوانی می آئيد
که روزهايش را همه
با زباله و ژندجلپاره
به زباله دانی بويناک زيست
چونان الماس دانه ئی
که يکی غارتی به نهان برده باشد .


احمد شاملو