ننوشتن انگار که راهی ست

می خواهم باز در اینجا را تخته کنم. می خواهم دیگر ننویسم و حالا می گویم چرا. می خواهم دیگر ننویسم چون اصلا نمی دانم چرا باید بنویسم. یادم هست چرا یک روز عصر نرفتم سر کلاس مردآویز در دانشگاه هنر - پروژه ی حال و آینده بود به گمانم - و نشستم با کدهای عجیب و غریب قالب پرشین بلاگ ور رفتم و به روش آزمون و خطا آن صفحه ی سیاه و قرمز دوست داشتنی را ساختم. یادم هست آن وقتها نوشتن آرامم می کرد. یادم هست آن وقتها چقدر راحت می نوشتم٫ بدون هیچ دغدغه ی فکری و خود سانسوری. یادم هست که وبلاگستان فارسی آن وقت ها اینقدر بزرگ نشده بود و تعداد وبلاگ هایی که هر روز می خواندم ده تا هم نمی شدند. یادم هست که آن صفحه قسمتی از تنهایی هایم را پر می کرد.یادم هست که خوانندگان ثابت وبلاگم بیست نفر هم نبودند. همه شان را می شناختم ولی باز هم خودم بودم. آن صفحه ی سیاه جای دفتریادداشت دیوانگی هایم را پر کرده بود. یادم هست بعد از مهاجرت این صفحه ی جدید کمکم کرد. جای دوستان فارسی زبانم را گرفت.

این روزها نه به خوبی آن وقت ها می نویسم نه این صفحه آرامم می کند و نه هیچ باری از دوش زندگی ام برمی دارد.این روزها اشتیاقی برای وبلاگ خواندن هم ندارم. وبلاگ های مورد علاقه ام خیلی کم به روز می شوند. وبلاگ های دیگر هم یا کپی هم هستند و پر از مطالب تکراری٫ یا مجذوبم نمی کنند آنقدر که بخواهم یک پست شان را کامل بخوانم.

فسلفه ی وبلاگ نوشتن و خواندن خیلی وقت است برای من رفته نشسته زیر علامت سوال. از طرفی همین که حس می کنم معتاد وبلاگ - نوشتن و خواندن - شده ام و تعطیل کردنش برای همیشه برایم سخت است٫ باعث می شود بخواهم که تعطیلش کنم. تا حالا نشده کاری را بخواهم و نتوانم انجام بدهم برای همین این یکی عین بختک افتاده روی اراده ی من. برای ثابت کردن به خودم هم که شده باید بروم و فقط در صورتی برگردم که دلیل خیلی خوبی داشته باشم برای برگشتن. باید برای سوال هایم اول جواب پیدا کنم. چرا می نویسم ؟ چی می نویسم ؟ چرا به فارسی می نویسم ؟ چرا به انگلیسی نمی نویسم ؟ چرا وبلاگ می خوانم ؟ چرا وبلاگ فارسی می خوانم ؟ چند ساعت یا دقیقه در روز وقت می گذارم برایش ؟ چرا ؟ چه توجیهی دارم برای این زمان مصرفی ؟ چه کارهای دیگری می شود کرد با این وقت ؟ چرا قبلا ده برابر حالا کتاب می خواندم ؟ چرا وبلاگ خواندن جای کتاب خواندنم را گرفته ؟ همانقدر که از کتاب خوانی لذت می بردم و یاد می گرفتم٫ وبلاگ خوانی هم لذت بخش و پربار است ؟ می دانم که این ها سوالات من تنها نیستند. می دانم که خیلی های دیگر هم مثل من درگیر این نوشتن و ننوشتن اند.

نمی دانم. یا بعد از مدتی با جواب این سوال ها و با اطمینان بیشتر برمی گردم یا کلا دوران وبلاگ نویسی برای من تمام شده و وارد دوران دیگری می شوم. به هر حال به خواندن همان انگشت شمار صفحات مورد علاقه ام - که جای دوستانم را پر کرده اند - ادامه می دهم.

ممنون که خواننده ی این صفحه بودید و مشوق من.

اینجا انسانی خودش را برای خودش در قالب واژه‌ها تصویر می‌کند. این یادداشت‌ها ادبیات و دستمایه‌ی ویژه‌ای نخواهند داشت. از هر دری سخنی …
استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر آدرس وبلاگ جایز نیست. حتی شما دوست عزیز !